Głównym składnikiem plonotwórczym oraz wpływającym na rozbudowę roślin i przygotowanie rzepaku do zimy jest azot. Rzepak ma duże wymagania pokarmowe i w przypadku azotu dobrze rozwinięty łan pobiera średnio 60-80 kg N/ t rzepaku (łodygi+łuszczyny+nasiona).

Na stanowiskach ubogich w azot zleca się nawożenie w ilości 20-40 kg N/ha. Nawożenie azotem stosuje się, gdy rzepak został wysiany w terminie opóźnionym, zawsze po zbożach, gdy przyorano słomę. Azot podaje się w momencie obserwowania nierównomiernych, opóźnionych wschodów oraz gdy panują niedogodne warunki dla mineralizacji czyli: duże opady deszczu i jednocześnie niskie temperatury. Zawsze w razie konieczności, powschodowo ok. 3-4 tygodnie po siewie skorygować można nawożenie, podając nawóz azotowy doglebowo lub nalistnie w dawce 10-15 kg N/ha .

Na glebach zasobnych w próchnicę, gdzie stosowano nawożenie nawozami naturalnymi: obornikiem, gnojówką, a także po przedplonach bogatych w azot (np. bobowate) oraz w przypadku siewu rzepaku we wcześniejszym terminie, nawożenie azotem powinno być umiarkowane.

Przenawożenie doprowadzi do zbytniego wybujania roślin, co z kolei przyczyni się do niepożądanego wyniesienia pąka wierzchołkowego i wyciągnięcia szyjki korzeniowej. Poza tym rzepak intensywnie nawożony azotem jesienią gorzej zimuje, ponieważ soki w komórkach tkanek są bardziej uwodnione, co obniża mrozoodporność i podnosi podatność rośliny na wymarzanie.

Dołącz do dyskusji na forum.farmer.pl  Rozmawiaj w temacie: nawozy