Sam azot nie wystarczy. By roślina efektywnie korzystała z podanego azotu musi być zaopatrzona w pozostałe składniki pokarmowe. Wśród nich ważna jest siarka, bez której pobieranie azotu jest zakłócone.

Niedobór siarki prowadzi do słabszego pobierania azotu z gleby oraz zahamowania jego obiegu w roślinie. Azot wówczas nie bierze udziału w przemianie białkowej, następuje zwiększenie zawartości azotanów, które w dużych stężeniach są dla roślin trujące.

Roślina niedostatecznie zaopatrzona w siarkę wolniej rośnie i słabiej kwitnie. U roślin rzepaku słabo zaopatrzonych w siarkę obserwuje się bielenie kwiatków, a płatki korony są małe. Rzepak zawiązuje łuszczyny, jednak mniejsza jest liczba nasion lub łuszczyny są puste.

Symptomy niedoboru siarki można pomylić z niedoborami azotu, w obu przypadkach obserwuje się jasnozielone wybarwienie liści. Jednak niedobór siarki pojawia się na młodych, wierzchołkowych liściach, natomiast objawy niedobór azotu obserwuje się na dolnych, starszych liściach. Siarka jest bowiem pierwiastkiem mniej ruchliwym niż azot, który łatwo przemieszczany jest w roślinie do najmłodszych liści.

Marmurkowatość liści, widoczne ich żółknięcie między żyłkami od brzegów blaszek liściowych do środka będą wskazywać na niedobory siarki w roślinie. Takie rośliny bledną, ich liście stają się zdeformowane: węższe, mniejsze, kruche, często sztywne, wyprostowane lub łyżeczkowate.

Wielkość dawki nawożenia siarką uzależniona jest od dawki azotu i siarkę aplikuje się w ilości 1/3-1/5 dawki azotu. Na glebach bogatych w próchnicę, które cechuje wyższa zawartość siarki aplikuje się 1/5 dawki azotu. Na stanowiskach ubogich w próchnicę dawka siarki powinna stanowić 1/3 dawki nawożenia azotem.

Każdorazowo wielkość nawożenia azotem trzeba ustalić pod realny plon, jaki można uzyskać. Zatem w pierwszej kolejności niezbędna jest lustracja pól, i sprawdzanie stanu przezimowania roślin. Ponadto uwzględnić trzeba na danej plantacji kondycję roślin rzepaku z jesieni (czy występowały niedobory składników) oraz zasobność N w glebie (po przedplonie) i dopiero zaplanować nawożenie. Poza siarką, jeśli zachodzi konieczność uwzględnić trzeba potas, magnez i fosfor oraz ważny dla rzepaku bor.

Przed ruszeniem wiosennej wegetacji przynajmniej część zastosowanego składnika w nawozie powinna być w formie szybko działającej czyli saletrzanej (NO3 - ). Jest to forma łatwo dostępna dla roślin, azot zostanie szybko pobrany i rzepak będzie gotowy do regeneracji zimowych uszkodzeń i odbudowy rozety liściowej.

Udział formy saletrzanej w podawanym nawozie zależy od terminu nawożenia. Im później producent wjedzie w pole tym większym stopniu powinien stosować nawożenie w formie saletrzanej.