Przenawożenie jest wynikiem nieprawidłowego i nadmiernego stosowania wysokoprocentowych nawozów mineralnych. Szczególnie niebezpieczne jest przenawożenie nawozami zwierającymi dużo czystego azotu.

Objawem przenawożenia nawozami azotowymi jest wytwarzanie przez roślinę dużej masy zielonej, która charakteryzuje się ciemnym zielonym zabarwieniem liści i grubymi łodygami. Przenawożone rośliny azotem są atrakcyjne dla chorób grzybowych oraz szkodników. Ulegają też często uszkodzeniom mrozowym podczas wiosennych przymrozków.

Pogorszeniu ulegają także plony owoców, np. pomidory, truskawka stają się miękkie i podatne na choroby fizjologiczne i grzybowe. Nadmiar azotu wpływa również na gromadzenie się szkodliwych dla zdrowia azotanów w warzywach korzeniowych (marchew, buraki, rzodkiewka, seler) i liściowych (sałata, kapusta, szpinak, pietruszka naciowa). Owoce i warzywa tracą przydatność do długiego przechowywania oraz przetworów (kiszone ogórki, kapusta).

Negatywnym skutkiem nadmiernego stosowania azotu jest znacznie wydłużony okres wegetacyjny u roślin. W przypadku warzyw (pomidor, papryka) rośliny nie zdążą przed końcem sezonu wydać owoców. Wydłużenie wegetacji jest szczególnie niebezpieczne dla roślin wieloletnich, takich jak: drzewa i krzewy oraz byliny ozdobne. Pędy i inne organy roślin, które nie zdążyły przygotować się do zimy, łatwo przemarzają. Skutki widoczne dopiero są wiosną, kiedy pędy są zbrązowiałe (iglaki, rośliny zimozielone, róże).

Przenawożenie innymi składnikami mineralnymi (potasem, magnezem) jest rzadziej spotykane. Powodem jest to, iż te pierwiastki dostarczane są zwykle przedwegetacyjnie i długo przyswajalne przez rośliny albo szybko wymywane. W skrajnych przypadkach mogą jedynie wykazywać działanie antagonistyczne, które zazwyczaj objawia się chorobami fizjologicznymi (objawy niedoboru innych składników).

Stosowanie przesadnych dawek nawozów prowadzi to zasolenia gleby, czyli nadmiernej kumulacji składników mineralnych. Zjawisko to występuje podczas silnego nawożenia nawozami zawierającymi sole, chlorki, siarczany i borany. Pośrednie czynniki jak odczyn gleby, wilgotność, susza mogą potęgować zasolenie i prowadzić do zachwiania systemu pobierania składników odżywczych przez roślinę.