W Polsce jest niewiele gleb o bardzo wysokiej zasobności w fosfor czy potas. Przeważają te, które charakteryzują się zasobnością niską lub bardzo niską.

FOSFOR
W przeciwieństwie do azotu to pierwiastek słabo przemieszczający się w glebie. Wymywany jest tylko w niewielkich ilościach na silnie zakwaszonych glebach bardzo lekkich i torfowych. Ilość fosforu bezpośrednio dostępnego dla roślin w warstwie ornej wynosi tylko 2–7 kg/ha P2O5 na hektar, a rośliny potrzebują go znacznie więcej. W fazie intensywnego wiosennego rozwoju potrafią pobrać dziennie 2–2,5 kg/ha.
Gleby próchniczne zawierają więcej fosforu niż mineralne. Mała zawartość próchnicy przyspiesza mineralizację fosforu, czyli jego uwalnianie, a wówczas podatny jest on na uwstecznianie chemiczne. Wyższa natomiast zawartość materii organicznej w glebie przyspiesza wiązanie fosforu. Nie oznacza to jednak, że staje się on niedostępny dla roślin. W formie prostych związków organicznych jest mniej podatny na uwstecznianie.

Fosfor okazuje się najlepiej przyswajany przez rośliny przy odczynie lekko kwaśnym, w formie rozpuszczalnej w wodzie. Na polach o odczynie zasadowym wchodzi w związki z wapniem, tworząc fosforany wapniowe. Natomiast część fosforu na glebach kwaśnych łączy się z kationami glinu, żelaza i manganu i staje się niedostępna, czyli ulega uwstecznianiu. Aby temu zapobiec, należy stosować nawozy wapniowe i wapniowo-magnezowe, granulowane nawozy fosforowe i nawozy organiczne.

Optymalne-właściwości-agrochemiczne-gleby1.jpg