Rośliny wybarwione, o jasnozielonym kolorze będą wskazywać na niedobór siarki. Takie objawy najpierw obserwuje się na młodszych liściach roślin.

Widoczna marmurkowatość liści, żółknięcie między żyłkami od brzegów blaszek liściowych do środka także świadczyć będzie o niedoborze siarki. Może być mylona z niedoborem innych składników pokarmowych: magnezu i azotu. Jeśli jednak brakuje azotu i magnezu to objawy uwidoczniają się najpierw na starszych liściach, a nie na młodszych.

Wysoki niedobór siarki powoduje blednięcie całych roślin, liście stają się zdeformowane: węższe, mniejsze, kruche, często sztywne, wyprostowane. Roślina niedostatecznie zaopatrzona w siarkę wolniej rośnie i słabiej kwitnie.

W rzepaku obserwuje się bielenie kwiatków, płatki korony są małe. Rzepak zawiązuje łuszczyny, jednak mniejsza jest liczba nasion lub łuszczyny są puste. W zbożach dochodzi do redukcji ilości i wielkości ziarniaków w kłosie.

Należy lustrować rośliny, gdyż na większości plantacji zarówno rzepaki, jak i zboża zbudowały płytki system korzeniowy i korzystały w miarę dostępności ze składników pokarmowych w wierzchniej warstwie gleby. Tymczasem wysokie, lokalnie nadmierne uwilgotnienie gleby połączone z częstymi opadami deszczu przyczyniło się do ich wypłukiwania, z których siarka zaraza po azocie (NO3- )jest łatwo wymywana.

Niedobór siarki w połączeniu z wysokim nawożeniem startowym azotem da o sobie znać wczesną wiosną. Wówczas na skutek nagromadzenia w komórkach azotu amidowego, który nie może być użyty do syntezy aminokwasów białkowych, ligniny wzrasta podatność roślin na patogeny chorobotwórcze. Przykładowo w plantacjach pszenicy ozimej szybko pojawi się mączniak.

>>> Zapotrzebowanie roślin na siarkę

Podobał się artykuł? Podziel się!