Obornik najlepiej stosować pod rośliny o długim okresie wegetacji, gdyż najefektywniej wykorzystują składniki pokarmowe zawarte w tym nawozie. Najczęściej stosuje się go pod okopowe, w tym priorytetowo pod buraki cukrowe.

Zastosowanie obornika jesienią zwłaszcza na stanowiskach od średnich do cięższych nie jest obarczone większym ryzykiem wymycia składników pokarmowych. W przypadku stanowisk lekkich i bardzo lekkich, w połączeniu z ciepłą, często deszczową zimą część składników wprowadzonych do gleby z obornikiem może zostać utracona.

Wartość nawozowa obornika może być rożna. Do obliczeń ilości składników pokarmowych wnoszonych z określoną dawką wykorzystuje się zazwyczaj wartości średnie. Przeciętny obornik zawiera ok. 20-25proc. suchej masy, 0,5 proc. azotu, 0,3 proc. fosforu, 0,7 proc. potasu.

Z dawką 30 ton obornika zastosowanego na 1 ha wnosimy do gleby około 150 kg azotu, 90 kg fosforu, 210 kg potasu oraz wiele innych cennych dla roślin pierwiastków jak wapń, magnez, i mikroelementy.

Wykorzystanie azotu w pierwszym roku po przyoraniu obornika nie jest duże i może wahać się od 30-40 proc. i o taką ilość można zmniejszyć planowaną dawkę tego składnika w nawozach mineralnych. W drugim i trzecim roku o dalsze 20-30 proc. Fosfor wykorzystywany jest średnio w około 30 proc., a potas do 80 proc.

Rozrzucony starannie obornik na pole należy jak najszybciej (najpóźniej do dnia następnego) przykryć orką zimową. Zabieg ten pozwoli dużą część masy organicznej wprowadzić do głębszych warstw gleby, a do wiosny część jego zdąży się rozłożyć.

Po raz kolejny należy wspomnieć o ograniczeniach związanych z Dyrektywą Azotanową.

Duża część rolników ciągle błędnie ją interpretuje. Dyrektywa mówi o tym, że roczna dawka nawozu naturalnego nie może przekraczać ilości zawierającej 170 kg azotu na 1 ha. W przypadku obornika dopuszczalna dawka nie powinna więc przekraczać 35 ton/ ha rocznie.

Przeciętne gospodarstwo nie realizujące programu rolnośrodowiskowego i nie położone na tzw. obszarach OSN, póki co nie jest obarczone ograniczeniami związanymi z nawozami mineralnymi.