Jest to ważny sygnał do natychmiastowej interwencji, czyli uzupełnienia ich niedoboru poprzez nawożenie dolistne. Niedobór składników spowodowany jest często kwaśnym lub zasadowym odczynem, wnoszeniem nawozów w przesuszoną warstwę gleby, również w wyniku jednostronnego nawożenia. Typowym przykładem takich niepożądanych zależności na użytkach zielonych jest antagonizm pomiędzy potasem (nadmiar), a sumą kationów magnezu i wapnia (niedobór), występujący często w okresie wiosennym. Powoduje on groźną chorobę zwierząt, zwaną tężyczką pastwiskową. By jej zapobiec lub ograniczyć w pewnym stopniu, wskazane jest co najmniej dwukrotne, dolistne dokarmianie wiosną runi pastwiskowej i łąkowej jednowodnym siarczanem magnezu (2x8 kg/ha) oraz nawozem wapniowym ActiCal (2x2 l/ha). Do sporządzonego roztworu można dodać inne składniki w nawozach wielo- i jednoskładnikowych. Największy niedobór składników, występuje zwykle w okresie intensywnego wzrostu roślin, przeciętnie po 2 tygodniach od ruszenia wiosennej wegetacji oraz kolejnych pokosach i wypasach. W wyniku dokarmiania dolistnego w znacznie większym stopniu można zaspokoić potrzeby pokarmowe roślin w mikroelementy (bor, miedź, cynk, mangan, żelazo, molibden), gdyż są one pobierane w niewielkich dawkach. Poza tym ich wykorzystanie z części nadziemnej jest przeciętnie 10-krotnie wyższe, niż po wniesieniu do gleby. Jednak w wielu sytuacjach dobre wyniki daje dolistne dokarmianie roślin makroelementami: azotem, fosforem, potasem, magnezem, siarką i wapniem.

Spośród mikroelementów najczęściej w roślinach łąk i pastwisk brakuje miedzi, manganu i molibdenu, niekiedy także cynku i żelaza. Miedź jest niezbędna dla traw oraz roślin nawożonych dużymi dawkami azotu, a także uprawianych na glebach z wysokim pH i wysoką zawartością substancji organicznej, np. torfach i murszach. Pełni ona ważną rolę w funkcjonowaniu enzymów oksydo-redukcyjnych, regulujących fotosyntezę i oddychanie roślin, jak też tworzenie związków żelaza, koniecznych do syntezy chlorofilu. Bierze też udział w metabolizmie białek i cukrów oraz wpływa na rozwój tkanki mechanicznej. Dobre zaopatrzenie w miedź uodparnia rośliny na choroby grzybowe oraz zwiększa ich zimotrwałość. Objawem jej niedoboru jest tzw. choroba nowin, widoczna w postaci bielejących i skręconych końców liści traw. Często jednak są to objawy niewidoczne, możliwe do wykrycia po analizie chemicznej roślin. Dlatego zachodzi konieczność profilaktycznego wnoszenia tego składnika w formie dolistnej. Ważnym składnikiem dla runi łąk i pastwisk jest również mangan, biorący m.in. udział w procesie fotosyntezy i oddychania. Dobre zaopatrzenie roślin w mangan wywiera korzystny wpływ na tworzenie węglowodanów oraz witamin C i E. Objawy jego niedoboru pojawiają się na najmłodszych liściach w postaci międzynerwowej chlorozy o zabarwieniu cytrynowożółtym do żółtobiałego. W praktyce niedobór manganu spotykany jest w glebach o odczynie obojętnym, a zwłaszcza zasadowym. Na trzecim miejscu w hierarchii niedoboru składników jest molibden. Jest on pobierany przez trawy w niewielkich dawkach (około 5 g/ha Mo), ale spełnia w roślinach (obok magnezu, siarki, miedzi i manganu) niezmiernie ważną funkcję, związaną z przemianą pobranego azotu w białko. Uczestnicząc bowiem w tych przemianach, zapobiega nadmiernemu gromadzeniu szkodliwych dla zwierząt azotanów, poza tym zwiększa odporność roślin na niskie temperatury. Składniki te na łąkach i pastwiskach powinny być wnoszone dolistnie w postaci wieloskładnikowych nawozów: FoliarActiv Łąki i pastwiska lub Actiplon łąki i pastwiska. Wybrany nawóz powinien być stosowany 3-4 krotnie w okresie wegetacji, zarówno wiosną, jak też po dwóch tygodniach od zebranych pokosów lub wypasu. Pierwszy z nich w dawce 3-5 kg, zaś drugi 1-1,5 kg/ha. Nawóz FoliarActiv Łąki i pastwiska wykazuje bardzo wysoką zawartość: azotu (18% N), potasu (23% K2O), fosforu (5% P2O5), magnezu (2,5% MgO), siarki (16,2% SO3), sodu (3% Na2O), żelaza (0,5% Fe), manganu (0,2% Mn) i cynku (0,1 % Zn), poza tym zawiera bor, miedź i molibden. Z kolei nawóz Actiplon łąki i pastwiska charakteryzuje się bardzo wysoką zawartością: azotu (7,4% N), magnezu (9,1% MgO), siarki (18,3% SO3), sodu (6,1% Na2O), żelaza (3,5% Fe), manganu (1,5% Mn) i cynku (0,7% Zn), poza tym zawiera bor, miedź i molibden. Warto zauważyć, że mikroelementy tj. żelazo, mangan, miedź i cynk są w postaci organicznej – jako chelaty EDTA. Forma ta jest dużo lepiej przyswajalna od formy nieorganicznej. Niemniej w podanych wcześniej sytuacjach wskazany jest dodatek niektórych mikroelementów w postaci bardziej skoncentrowanych nawozów jednoskładnikowych: miedzi w postaci nawozu Actipol EDTA Cu-15 (0,2-0,5 kg/ha), manganu w nawozie Actipol EDTA Mn-13 (0,5-1 kg/ha) i molibdenu w nawozie L-Actipol Mo-6 (50 ml/ha).