Profesor Grzebisz rozszerzył swój referat omawiając zagadnienie nawożenia gleb i odżywiania roślin w kontekście zmianowania jako całości i wynikającego z tego następstwa roślin. Uzmysłowił on konieczność prowadzenia wieloletniego planu nawożenia gleb w gospodarstwie z pełnym uwzględnieniem ich zasobności i potrzeb pokarmowych roślin.

Wstępem jest wyznaczenie salda bilansowego obejmującego:

1.Wyznaczenie wielkości plonu kolejnych roślin w zmianowaniu.

2.Określenie wielkości pobrania składników mineralnych przez kolejne rośliny w zmianowaniu (ubytki roczne).

3.Wyznaczenie zakładanej ilości zwrotu poszczególnych składników mineralnych do gleby na skutek mineralizacji resztek roślinnych.

4.Wyznaczenie krytycznego (minimalnego) poziomu zasobności gleby w składniki mineralne. Poziom ten nie powinien być niższy od potrzeb najbardziej wymagającej rośliny w mianowaniu. Nie dotyczy to azotu, ze względu na jego ruchliwość w glebie i duże rozbieżności w potrzebach pokarmowych roślin na ten składnik.

5. Dopiero na tej podstawie, można przystąpić do korekty zasobności gleby z wykorzystaniem nawozów organicznych i mineralnych.

Starał się także przekonać zebranych, że efekt plonotwórczy azotu jest tym słabszy im gorsze zaopatrzenie roślin w potas i fosfor - szczególnie w tych fazach wzrostu roślin, w których „programują" one wysokość plonu, oraz wówczas gdy jest on przez nie realizowany. Zatem nie tylko ilość, ale i termin podania (bądź dostępności) K2O i P2O5 odgrywa rolę w kształtowaniu wysokości plonu. Stąd pilna potrzeba uważnej lustracji np. pszenicy w okresie jej krzewienia, a następnie nalewania ziarna. Konkludując stwierdził: potas odpowiedzialny jest za fizjologiczną bazę potencjału plonowania, a fosfor za jej wykorzystanie w dalszej części wegetacji.

Konferencja „Nauka - Biznes - Rolnictwo" organizowana przez Centrum Kompetencji PUŁAWY spotkała się z bardzo dobrym odbiorem przez rolników i świat nauki.