Wysoką efektywność nawożenia uzyskuje się na glebach o uregulowanym odczynie, zasobnych w materię organiczną i odpowiedniej strukturze. Wówczas rzepak część zapotrzebowania na składniki pokryje z gleby. Potrzeby pokarmowe rzepaku przy plonie 4,5 t/ha średnio wynoszą 250-270 N, 110-135 kg P2O5 i 315-360 kg K2O. Przy wysokich zasobnościach gleby w składniki pokarmowe można ograniczyć nawożenie mineralne mimo dużych potrzeb pokarmowych rzepaku.

Jeśli zasobność gleby w fosfor przed siewem rzepaku jest przynajmniej średnia, tzn. na poziomie 14-15 mg P2O5/100 g gleby, wówczas zaleca się nawozić 80-110 kg P2O5 i 140-180 kg K2O/ha zakładając, że oczekuje się plonu na poziomie 4-5 t/ha. Na glebach o niskiej zasobności dawka nawożenia powinna być zwiększona o 25-50 proc. także po to, by w części uzupełnić jej zasobność.

Dawkę potasu można podzielić na dwie części, aplikując przedsiewnie ½-3/4 i późną jesienią ½-1/4. Na glebach odznaczających się co najmniej średnią zasobnością w przyswajalny potas możliwe też jest zastosowanie drugiej części dawki jesienią lub jak najwcześniej wiosną, przed ruszeniem wegetacji rzepaku.

Ustalając dawkę nawożenia mineralnego fosforem i potasem, należy ją odpowiednio zbilansować i skorygować, gdyż fosfor i potas dostarczane są do gleby także w nawozach naturalnych oraz w przyorywanych resztkach pożniwnych. Potas gromadzony jest głównie w organach wegetatywnych, dlatego jeśli przyorywana jest słoma to do gleby wraca większość pobranego przez rośliny potasu. Fosfor gromadzi się przede wszystkim w ziarnie/ nasionach i wynoszony jest z pola, do gleby wraca w niewielkich ilościach.

Nawożąc przedsiewnie fosforem i potasem nie można jednocześnie zapomnieć o pozostałych makro- (azot, magnez, siarka) i mikroskładnikach.