Bor w glebie jest w postaci utlenionej jako anion BO33- i w takiej formie pobierany jest przez rośliny. Zasadowy odczyn gleby obniża jego dostępność, czyli obniżenie dostępności składnika powoduje także wapniowanie (nadmierne). Dlatego wapnując glebę trzeba wziąć pod uwagę, że dostępność boru w glebie, która zazwyczaj i tak nie jest wysoka ulegnie zmniejszeniu. Stąd wiosną wskazane jest odżywianie borem roślin rzepaku w formie dokarmiania dolistnego.

Bor (jon boranowy) tworzy w roślinach kompleksowe połączenia z różnymi związkami organicznymi, przede wszystkim z węglowodanami i jest regulatorem ich przemian. Związki boru biorą udział w budowie ściany komórkowej i od obecności boru zależy synteza ligniny, pektyn oraz prawidłowe ułożenie łańcuchów celulozowych w ścianie komórkowej.

Przy braku boru mikrostruktura ściany komórkowej jest wadliwa, co utrudnia procesy wzrostu i różnicowanie komórek, a mała zwartość ligniny zwiększa łamliwość łodyg. Stąd objawy niedoboru zaczynają się od zahamowania wzrostu i obumierania stożków wzrostu, zarówno pędów, jak i korzeni. Problemy we wzroście korzeni przy niedoborach boru występują już jesienią – obserwuje się puste przestrzenie na przekroju korzenia.

Natomiast wiosną objawy niedoboru pojawiają się na częściach nadziemnych roślin. Obserwuje się nierównomierny wzrost poszczególnych tkanek, liście są kędzierzawe, podwinięte ku dołowi, kruche, łamią się, łatwo pękają. Także na łodygach mogą pojawić się oznaki braków boru. Przy niedostatku tego składnika łodygi zaczynają pękać. Jest to widoczne w czasie intensywnego wzrostu, gdy rzepak wchodzi w fazę wydłużania pędu głównego.

Niedobór boru jest przyczyną zahamowania tworzenia łuszczyn i niskiej zawartości nasion w łuszczynie, co może prowadzić do spadku plonu. Brak boru hamuje bowiem kiełkowanie pyłku na znamieniu słupka.