Na tempo rozkładu słomy kukurydzianej wpływa dokładność jej rozdrobnienie i wymieszania z glebą, a przede wszystkim dostępny musi być węgiel i azot dla mikroorganizmów rozkładających resztki pożniwne. Prawidłowa mineralizacja azotu przebiega w warunkach, gdy stosunek ten wynosi 15-20:1. Stosunek C:N w słomie kukurydzianej waha się średnio od 40-60:1, co oznacza, że słoma jest dobrym źródłem węgla, natomiast słabym azotu. W takim wypadku azot niezbędny w procesie mineralizacji pobierany jest przez mikroorganizmy z gleby, tym samym zmniejsza się w niej zawartość N. W momencie, gdy zaczyna brakować azotu mikroorganizmy się nie namnażają, a tempo mineralizacji resztek kukurydzy jest spowolnione.

By tempo mineralizacji zostało zachowane na tonę przyoranej słomy kukurydzianej stosuje się 4 - 10 kg N. Wielkość dawki uzależniona jest od wcześniejszego nawożenia azotem, im było intensywniejsze, tym słoma wykazuje wyższą zawartość N i wymagane jest stosowanie mniejszych dawek.

Pod uwagę brać też trzeba warunki glebowe i na glebach lekkich o niskiej zasobności w azot, lub cięższych i wilgotnych, odznaczających się dość niewielkim tempem mineralizacji słomy stosuje nawet 10 kg N. Takie gleby charakteryzują się wolnym tempem nagrzewania i są słabo napowietrzone. Na gleby o dobrej strukturze i bogate w próchnicę wykorzystuje się dawkę ok. 4 kg N/t słomy.

Stosować można różne formy azotu, zarówno w nawozach azotowych, jak wieloskładnikowych. Dobre efekty daje również zastosowanie nawozów naturalnych, np. gnojowicy. W przypadku nawożenia płynnymi nawozami: gnojowicą, RSM, należy jak najszybciej wymieszać je z glebą, by uniknąć znacznych strat azotu do atmosfery. Azot powinien być zastosowany bezpośrednio na słomę po zbiorze kukurydzy, potem słomę się rozdrabnia i wstępnie miesza z glebą.