Zanim przystąpimy do wiosennego nawożenia roślin ozimych azotem, warto się zastanowić, czy w glebie znajduje się odpowiednia ilość potasu.

Startowe nawożenie roślin ozimych potasem należy przeprowadzić w oparciu o analizę niżej przedstawionych zagadnień, gdyż bez szczegółowego rozpoznania warunków nawożenia we własnym gospodarstwie nie ma możliwości prawidłowego ustalenia dawki, a co się z tym wiąże - wykonania racjonalnego nawożenia. Zatem szacując potrzeby nawozowe ozimin względem potasu, należy uwzględnić:

  • potrzeby pokarmowe uprawianej rośliny;
  • zasobność gleby w przyswajalne formy potasu;
  • wartość nawozową resztek roślinnych, słomy, obornika lub innych nawozów naturalnych i organicznych, które zastosowano bezpośrednio przed siewem roślin lub pod ich przedplon;
  • warunki pobierania potasu z gleby (kategoria agronomiczna gleby, odczyn, struktura itp.);
  • wykonane nawożenie w okresie letnio-jesiennym.

 

RZEPAK OZIMY

Z omawianych roślin zdecydowanie większe potrzeby pokarmowe względem potasu posiada rzepak (tab. 1). Przykładowo, gdy chcemy uzyskać 4 t nasion z ha, to potrzeby pokarmowe tej rośliny wynoszą 260-360 kg K2O. Natomiast w przypadku pszenicy ozimej dla plonu 8 t/ha kształtują się one w zakresie 130-190 kg K2O. Jak wynika z podanego wyliczenia, rośliny do wydania tego samego plonu mogą pobrać różne ilości składnika pokarmowego. Wynika to zarówno z warunków glebowo-klimatycznych, w których są uprawiane (potas przy jego dużej dostępności z gleby może być pobierany przez rośliny luksusowo, tzn. w określonych warunkach wraz ze wzrostem stężenia składnika w glebie notuje się wzrost jego pobrania przez rośliny), jak i rozwoju łanów w trakcie wegetacji. W praktyce, sporządzając bilans nawozowy i określając potrzeby pokarmowe roślin, należy unikać wartości skrajnych, gdyż w ten sposób znacząco zmniejszamy zarówno ryzyko niedożywienia roślin, jak i ich przenawożenia. Przy czym warto mieć na uwadze, że potas jest gromadzony przez rośliny przede wszystkim w słomie. Stąd też u odmian charakteryzujących się szerszym stosunkiem ziarna do słomy notuje się wzrost pobrania jednostkowego tego składnika.