Wapnowanie ma zawsze pierwszeństwo przed innymi zabiegami nawozowymi. Gleba przeznaczona pod uprawę kukurydzy powinna się odznaczać uregulowanym odczynem w zakresie pH od 5,5-7,0 (im gleba cięższa, tym wyższe pH), gdyż tylko przy takim odczynie rośliny mają optymalne warunki wzrostu, jak i dostępność składników pokarmowych. Odpowiedni odczyn pozwala roślinom na zbudowanie dużego systemu korzeniowego, który umożliwia pobieranie składników pokarmowych z głębszych warstw gleby, a także zwiększa ich odporność na suszę. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że w środowisku kwaśnym nawet bardzo wysokie nawożenie mineralne nie umożliwia pokrycia potrzeb pokarmowych kukurydzy, gdyż roślina nie jest w stanie efektywnie pobierać składników z gleby. Regulację odczynu gleby należy przeprowadzić odpowiednio wcześnie (najlepiej po zbiorze rośliny przedplonowej lub nawet przed jej siewem). Natomiast wiosenne wapnowanie gleby pod kukurydzę należy wykonać jak najwcześniej, nie zapominając wymieszać nawozu z glebą. Poza tym trzeba pamiętać, że zabiegu wapnowania nie należy łączyć z jednoczesnym wywożeniem i przyorywaniem nawozów naturalnych (obornik, gnojowica itp.), a także ze stosowaniem nawozów fosforowych i azotowych zawierających azot w formie amonowej (NH4), ponieważ dochodzi do dużych strat składników pokarmowych. Między tymi zabiegami wskazana jest przerwa, która powinna wynosić od 4 do 6 tygodni. Im krótszy jest okres od wapnowania do siewu kukurydzy, tym bardziej wskazane jest stosowanie wapna węglanowego, które niestety działa wolniej, ale przez to jest mniej agresywne od wapna tlenkowego i dlatego, gdy jest dobrze wymieszane z glebą, nie powoduje strat we wschodach kukurydzy.

WAPŃ JAKO SKŁADNIK POKARMOWY

Mówiąc o wapniu, często marginalizujemy lub wręcz zapominamy o jego funkcji jako składnika pokarmowego roślin. Na poziomie tkankowym jego obecność warunkuje wysoką wytrzymałość ścian komórkowych oraz utrzymanie integralności i spójności tkanek - 60 proc. wapnia znajduje się w ścianach komórkowych. Pierwiastek ten gwarantuje też przepuszczalność i selektywność błon komórkowych, umożliwiając transport składników odżywczych.