W większości przypadków, mówiąc o wapnowaniu gleby, mamy na uwadze regulacje jej odczynu, poprawę warunków rozkładu materii organicznej pochodzącej z resztek pożniwnych, efektywności działania organizmów bytujących w glebie oraz zwiększenie wykorzystania przez rośliny nawozów mineralnych. Myślenie to oparte jest na zasadzie, że wapnem nawozimy glebę, a nie rośliny. W przypadku uprawy rzepaku ozimego słuszność tego twierdzenia traci na znaczeniu przez wzgląd na większe od innych roślin wymagania pokarmowe co do tego składnika.

Wapń ze względu na łatwość reagowania z innymi pierwiastkami nie występuje w glebie w stanie wolnym. Tworzy liczne sole i w tej postaci jest jednym z najliczniej występujących pierwiastków w glebie, a jego zawartość zależy głównie od jej pochodzenia. Gleby wapienne - rędziny - oraz pobagienne, jak gytie wapienne zawierają 10-20 proc. wapnia.

W bielicach, z uwagi na ubogi kompleks sorpcyjny, jego zawartość nie przekracza zwykle 0,1-0,6 proc. Przy rzadkim stosowaniu nawozów wapniowych następuje wypieranie go z kompleksu sorpcyjnego i stopniowy wzrost zakwaszenia gleby.

Na skutek spadku pH zwiększa się dostępność jonów glinu, manganu i żelaza rzutujących na obniżenie plonu. Jak zostało już wcześniej powiedziane, w wypadku większości roślin uprawnych wapnowanie przeprowadzane jest dla poprawy struktury gruzełkowatej gleby, odczynu pH, aeracji i dostępności innych składników pokarmowych.

W uprawie rzepaku ozimego wcześniejsze nawożenie wapniem, prócz pozytywnego wpływu na strukturę gleby i jej odczyn, ma też olbrzymie znaczenie jako dostarczenie składnika pokarmowego samej roślinie. Rzepak ozimy posiada bardzo duże wymagania pokarmowe.

Jako że jego uprawy aktualnie należą do najbardziej opłacalnych, duże zasoby finansowe przeznaczane są na zakup i stosowanie nawozów mineralnych, które wraz z następującymi latami wcale nie stają się tańsze. W porównaniu do pszenicy ozimej rzepak na wytworzenie swojego plonu potrzebuje dwukrotnie więcej azotu, potasu i fosforu, natomiast wymagania dotyczące wapnia są nawet 5-krotnie wyższe. Szacuje się, że w 100 kg nasion rzepaku (+ słoma) znajduje się około 5,23 kg wapnia. W starszych tradycyjnych odmianach ilość ta była podawana nawet na poziomie 6,5 kg.