Dla większości roślin porastających użytki zielone, optymalny odczyn gleby zawiera się w przedziale od pH 5,5 do 6,5. Wapnowanie użytków zielonych jest wskazane gdy pH na glebach mineralnych spada poniżej 5,5, a na glebach organicznych (torfowych i torfowo-murszowych) 5,0.

Jedyną zalecaną formą nawozów wapniowych na użytki zielone jest węglanowa. Dobrze jeżeli oprócz wapnia zawiera jeszcze Mg, który często jest pierwiastkiem deficytowym na użytkach zielonych ze względu na duże zapotrzebowanie roślin łąkowych na ten składnik. Efekty wapnowania uwidaczniają się stosunkowo późno od momentu wykonania zabiegu, gdyż wapń wprowadzony na powierzchnię darni powoli przenika do głębszych warstw gleby. Wapń z formy węglanowej przemieszcza się w glebie w ciągu roku przeciętnie na głębokość tylko 2–4 cm. Proces ten zależy od ilości opadów i typu gleby.

Nawozy węglanowe wapniowe i wapniowo-magnezowe zawierają od 30 do 50 proc. CaO. Natomiast zawartość magnezu w nawozie wapniowo-magnezowym waha się od 8 do 20 proc. MgO. Dlatego kupując wapno należy kierować się nie tylko jego ceną, ale zwracać także uwagę na zawartość składników czynnych. Istotnym elementem jakościowym jest stopień rozdrobnienia (zmielenia) wapna. Im jest ono drobniejsze tym jego powierzchnia styku z cząsteczkami gleby jest większa i działa szybciej. Przy silnym rozdrobnieniu efekt działanie wapna ujawnia się już po 6 miesiącach, a przy słabym dopiero po około 2–3 latach.

Ważną sprawą jest dobór dawki nawozu. Najczęściej kształtuje się ona na poziomie 1–1,5 t/ha w przeliczeniu na CaO w odstępach co 4–6 lat. Częstotliwości stosowania zależy od składu gleby. Im jest ona lżejsza, tym należy ją częściej wapnować, lecz mniejszymi dawkami. Stopniowy efekt odkwaszania gleby wpływa na systematyczną sukcesję roślinności w kierunku wzrostu udziału w runi wartościowych traw pastewnych i motylkowatych.

Podobał się artykuł? Podziel się!