System nawożenia roślin uprawnych magnezem generalnie opiera się na czterech podstawowych zasadach obejmujących:

  • rozpoznanie faz krytycznych i potrzeb pokarmowych uprawianych roślin;
  • oznaczenie odczynu i aktualnej zasobności gleby w przyswajalny magnez;
  • wybór optymalnego terminu aplikacji nawozu magnezowego (zawierającego magnez);
  • rozpoznanie źródeł i szybkości działania nawozów magnezowych (zawierających magnez).

 

ZASADY DOBORU NAWOZU MAGNEZOWEGO

W praktyce podstawowym zadaniem rolnika jest przygotowanie stanowiska w taki sposób, aby rośliny już od początku wegetacji nie wykazywały objawów niedoboru magnezu, gdyż stan ten rzutuje ujemnie właściwie na wszystkie procesy życiowe, w tym na gospodarkę azotem (główny składnik plonotwórczy), a w rezultacie na plon. Kontrolę zasobności gleby w magnez (tab. 1), jako podstawowego źródła tego składnika dla uprawianych roślin, należy prowadzić w kilku etapach, uwzględniając przy tym warunki i cel stosowania nawozu (rys.). Przy czym wyjściowym kryterium doboru nawozów magnezowych zawsze powinien być odczyn gleby. Zatem w praktyce dobór nawozów magnezowych winien wyglądać następująco:

gleby o nieuregulowanym odczynie:

- główny problem: toksyczność glinu,

- główny cel: neutralizacja toksyczności glinu,

- zabieg: wapnowanie,

- źródło magnezu: nawozy wapniowo- -magnezowe;

gleby o optymalnym odczynie, lecz ubogie w magnez:

- główny problem: niedostateczna zawartość magnezu przyswajalnego w glebie,

- główny cel: podniesienie zasobności gleby w przyswajalny magnez do poziomu optymalnego dla uprawianej rośliny,