Nadmierne zakwaszenie gleb jest dla produkcji roślinnej bardzo niekorzystne. Rośliny uprawiane na glebach kwaśnych budują słabszy system korzeniowy, przez co są gorzej odżywione. W takich warunkach mniejsza jest dostępność składników pokarmowych, ograniczony rozwój drobnoustrojów glebowych. Na glebach zakwaszonych większa jest zawartość rozpuszczalnych form niektórych metali ciężkich, które są działają niekorzystnie względem roślin.

Tymczasem ponad połowa powierzchni gleb użytkowanych rolniczo w naszym kraju odznacza się odczynem bardzo kwaśnym i kwaśnym. Dlatego zaleca się przeprowadzać wapnowanie, które stosuje się późną jesienią lub wczesną wiosną przed ruszeniem wegetacji lub w trakcie wykonywania zabiegów regeneracyjnych.

Wapnując wczesną wiosną stosuje się wapno węglanowe, w dawkach 1,0–1,5 t CaO/ha przeważnie co 5–6 lat. Gleby lekkie co 3-4 lata także nawozami wapniowymi działającymi powoli. Nie powinno stosować się tlenku wapnia (wapna palonego) lub wapna gaszonego, bowiem na glebach lekkich niszczy próchnicę, strukturę gleby i prowadzi do szybkiego zużycia składników pokarmowych. Na glebach ciężkich ilastych i gliniastych poprawiają się właściwości fizyczne i biologiczne gleb. Jako nawozy wapniowe wykorzystać można wapno palone lub gaszone.

Potrzeby wapnowania oceniają stacje chemiczno-rolnicze na podstawie kategorii agronomicznej gleb i pH oznaczonego w 1 M KCl. Znając kategorię agronomiczną gleby i potrzeby wapnowania, można ustalić wielkość dawki nawozów wapniowych w przeliczeniu na tlenek wapnia (CaO).