Zabieg wapnowania stosuje się z reguły co kilka lat. Ustalając jego miejsce w zmianowaniu należy w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę wymagania roślin w stosunku do odczynu gleby.

W praktyce rolniczej zazwyczaj wapnowanie stosowane jest bezpośrednio pod rośliny najbardziej wrażliwe na niskie pH takie jak: kukurydza, burak cukrowy, rzepak, pszenica. Jest to jednak postępowanie mało racjonalne, gdyż efekt odkwaszający większości nawozów uwidoczni się w następnym sezonie. Bardziej rozsądne byłoby zastosowanie wapna pod przedplon wyżej wymienionych roślin wrażliwych.

Gdy dysponujemy bardzo kwaśnym stanowiskiem, a zależy nam na szybkim uregulowaniu pH warto taki zabieg wykonać przed żytem. Jest to bowiem roślina, która znosi kwaśny odczyn, ale również dobrze rośnie w środowisku obojętnym. W związku z powyższym pod żyto można stosować wysokie dawki wapna.

W płodozmianie szczególną uwagę należy zwrócić na wapnowanie wieloletnich głównie motylkowych roślin takich jak lucerna oraz koniczyna. Są to rośliny szczególnie wrażliwe na kwaśny odczyn. Pod te rośliny warto wykonać wapnowanie pod roślinę ochronną, a następnie małymi dawkami wapnować pogłównie. W przypadku lucerny zabieg pogłówny można wykonać w drugim roku jej użytkowania.

Niektóre rośliny są wrażliwe na świeże wapnowanie i powinny być uprawiane przynajmniej rok po tym zabiegu. Są to: ziemniaki, łubin żółty, seradela, ogórki, pomidory. Przykładowo po wapnowaniu gleb pod ziemniaki, istnieje ryzyko wystąpienia parcha ziemniaczanego.