Dobór dawki i formy nowozów powinien być dyktowany rodzajem i zasaobnością gleby oraz składem botanicznym runi. Intensywne naożenie azotowe i potasowe może doprowadzić do ograniczenia rozwoju cennych roślin motylkowych, a także sprzyjać rozwojowi chwastów azotolubnych jak np. barszcz łąkowy, czy szczaw tępolistny.

Dobrą formą dostarczanego azotu wiosną są nawozy saletrzane, które zawierają N w postaci azotanowej. Jest ona łatwo przyswajalna przez rośliny, co wpływa na ich szybki wzrost. Jednocześnie są to nawozy fizjologicznie zasadowe, tzn. nie powodują zakwaszenia gleby, co w pewnym stopniu ogranicza wypadanie z runi roślin motylkowych wrażliwych na niskie pH. Stosować możemy też działające wolniej nawozy amonowo-saletrzane. Jednorazowa dawka azotu nie powinna przekraczać 50-60kg N/ha, przy czym większe dawki azotu wiosną powinniśmy stosować na stanowiskach suchych, natomiast mniejsze w przypadku mokrego stanowiska.

W okresie wegetacji potas pobierany jest przez rośliny nierównomierne. Przy optymalnych wrunkach do przyswajania składników pokarmowych panujących wiosną jest pobierany luksusowo. Pogarsza to jakość paszy uzyskanej z użytku poprzez blokowanie przyswajania magnezu i może wywoływać chorobę zwierząt zwaną tężyczką pastwiskową. Nadmiar potasu prowadzi także do zachwiania stosunku składników mineralnych w paszy - antagonizm względem sodu i wapnia, co skutkuje obniżeniem wydajności mlecznej krów. Z drugiej strony jego niedobór ogranicza wzrost plonów. Jednorazowa dawka K2O nie powinna przekraczać 60 kg na hektar. Gleby torfowe potrzebuję nieco większej dawki potasu, ze względu na słabe jego wiązanie w kompleksie sorpcyjnym i łatwe wypieranie przez kationy wapnia i magnezu. Gleby mineralne wiążą potas dzięki minerałom ilastym i stopniowo uwalniają do roztworu glebowego, przez co jest on bardziej równomiernie pobierany przez rośliny. Na użytkach zielonych obecnie częto stosuje się sole potasowe, najbardziej wskazane są te o dużej zawartości procentowej tego skłądnika.

Nawozy fosforowe są słabo rozpuszczalne i bardzo powoli przenikają w głąb gleby. Biorąc pod uwagę tę cechę nie ma potrzeby dzielenia ich dawki i można je stosować jednorazowo wiosną lub jesienią. Nawożenie fosforowe znacznie poprawia jakość siana i sianokiszonki, gdyż jest on ważnym składnikiem organizmu zwierząt. Jego niedobór może prowadzić do problemów z płodnością i wad kośćca. Na wiosnę możemy zastosować nawożenie fosforanem amonu, co pokryje w pewnym stopniu również część zapotrzebowania roślin na azot.

Użytki zielone są bardzo wrażliwe na wapnowanie, dlatego zabieg ten powinien być wykonywany jedynie jesienią i bardzo umiarkowanie.