Wielu producentów środków ochrony roślin na etykiecie danego preparatu zaleca użycie adiuwantów, czyli wspomagaczy pestycydowych. Z zamieszczonej na niej informacji wynika jednoznacznie, jaki preparat i w jakiej dawce zastosować. Adiuwant wprowadzony do cieczy roboczej modyfikuje jej cechy chemiczno-fizyczne lub powoduje aktywizację substancji czynnej preparatu.

Adiuwanty modyfikujące

Nie wpływają one bezpośrednio na aktywność preparatu, a na zmianę właściwości cieczy roboczej. Najpopularniejsze adiuwanty z tej grupy to siarczan amonowy, azotan amonowy i mocznik. Zwiększają one ilość preparatu trafiającego do wnętrza rośliny i ograniczają wpływ związków mineralnych znajdujących się w wodzie na spadek jego biologicznej aktywności. W wodzie twardej, która zawiera duże ilości jonów wapnia, żelaza, magnezu czy manganu, dochodzi do licznych reakcji chemicznych z substancją aktywną. Ich produkty są często dużo mniej grzybo- czy insektobójcze. Niektóre z powstałych związków bardzo szybko wytrącają się, powodując zatykanie dysz lub w tej mało aktywnej formie trafiają na powierzchnię roślin. Użycie siarczanu amonu eliminuje te negatywne zjawiska, powodując jednocześnie wydłużenie okresu pobierania preparatu na skutek higroskopijnego zatrzymywania wody na liściach. Dlatego adiuwanty te są coraz powszechniej wykorzystywane, zwłaszcza podczas stosowania herbicydów opartych o glifosat (preparat Roundup i jego generyki).

Adiuwanty aktywujące

Zwiększają one ilość substancji czynnej w miejscu jej działania. Ich stosowanie zwiększa ilość cieczy, która pozostaje (utrzymuje się) na roślinach po oprysku, a jednocześnie wzrasta przenikanie samego preparatu do jej wnętrza. Tym samym poprawia się stabilność działania środka chemicznego w różnych warunkach pogodowych.

Budowa chemiczna adiuwantów aktywujących pozwala podzielić je na trzy zasadnicze grupy: surfaktanty, humektanty i adiuwanty olejowe.

Surfaktanty to środki zwiększające przyczepność cieczy do powierzchni roślin. Wywołany ich obecnością spadek napięcia powierzchniowego sprawia, że krople są bardziej rozlane. Dzięki czemu pokrywają dużo większą powierzchnie niż krople kuliste. Jednocześnie surfaktanty powodują bardziej równomierne rozłożenie kropel na powierzchni. Zwiększając uwodnienie naskórka, ułatwiają także przenikanie substancji aktywnej w głąb tkanek roślin, strzępek wyrosłej grzybni czy naskórka szkodnika. Przy stosowaniu herbicydów opartych o substancję aktywną 2,4 D po rozprowadzeniu w wodzie z dużą zawartością jonów traci ona znaczną część swojej aktywności. Dodatek surfaktanta ogranicza to niekorzystne zjawisko.