Niedobór siarki prowadzi do słabszego pobierania azotu z gleby oraz zahamowanie jego obiegu w roślinie. Azot wówczas nie bierze udziału w przemianie białkowej, następuje zwiększenie zawartości azotanów, które w dużych stężeniach są dla roślin trujące. Dlatego składnik ten trzeba uzupełniać.

Jakiekolwiek zaburzenia w dostępności siarki odbijają się na reakcjach syntezy aminokwasów siarkowych oraz fotosyntezy. Wchodzi bowiem m.in. w skład białek pełniących funkcje enzymów. Siarka tworzy mostki dwusiarczkowe, które stanowią łącznik pomiędzy sąsiednimi łańcuchami polipeptydowymi i wzmacniają w ten sposób stabilność cząsteczki białka.

Wzrost intensywności pobierania siarki przypada w stadium kwitnienia, ale rośliny siarkę pobierają przez cały okres wegetacji. Korzystają z formy siarczanów, które w komórkach roślin ulegają redukcji do formy SH.

Rośliny mają zdolność sorbowania dwutlenku siarki i mogą pobierać ją przez liście bezpośrednio z powietrza. Jednak obecnie składnik występuje w powietrzu w zbyt niskich ilościach dla zabezpieczenia zapotrzebowanie roślin na siarkę.

Wielkość zapotrzebowania roślin na siarkę jest różna:

  • 40-80 kg S/ha - rośliny krzyżowe;
  • 30-40 kg S/ha - rośliny motylkowe, burak cukrowy, kukurydza;
  • 12-25 kg S/ha - trawy i zboża, ziemniak.
Podobał się artykuł? Podziel się!