Skuteczność chwastobójcza glifosatu, podobnie jak i innych herbicydów stosowanych dolistnie w bardzo dużym stopniu zależy od ilości cieczy opryskowej zatrzymanej na powierzchni zwalczanych chwastów oraz od ilości substancji aktywnej, która wniknie do komórek i dotrze do miejsca działania. Niestety, w praktyce duża część herbicydu jest bezpowrotnie tracona, ponieważ nie zatrzymuje się na powierzchni chwastów (odbijanie i staczanie się kropel) lub tylko częściowo pokonuje pokrytą warstwą wosku powierzchnię roślin. Istotnym czynnikiem utrudniającym wnikanie herbicydów do chwastów może być także duża ilość soli mineralnych zawartych w wodzie używanej do sporządzania cieczy opryskowej (woda twarda). Sole mineralne reagują z substancją aktywną herbicydu do form mniej aktywnych już w zbiorniku opryskiwacza, a ponadto wytrącają się w czasie wysychania kropel na opryskiwanej powierzchni tworząc zwarty, skorupowaty osad, który stanowi skuteczną barierę wnikania substancji aktywnej do komórek roślinnych. Najgroźniejsze, zwłaszcza dla glifosatu są sole wapnia i magnezu (powodujące tzw. twardość wody), a także często spotykane sole sodu i żelaza. Jedna cząsteczka wapnia na przykład może związać dwie cząsteczki glifosatu w nierozpuszczalny i nieaktywny kompleks, co przy wodach twardych i bardzo twardych stosowanych powyżej 200 l/ha może obniżyć skuteczność chwastobójczą nawet o 50%.

Badania naukowe i doświadczenia praktyki rolniczej wielu krajów od dawna wskazują na olbrzymie znaczenie odpowiednio dobranych adiuwantów dla aktywacji herbicydów i osiągania wysokiej skuteczności nawet przy ich stosowaniu w dawkach silnie zredukowanych lub w warunkach niekorzystnych (np. przy zbyt niskiej temperaturze i wilgotności względnej powietrza). W końcowym rozrachunku przynosi to wymierne korzyści ekonomiczne i zmniejsza zagrożenie dla środowiska.

adiuwanty.JPG

Autor: AS500