Wraz z rosnącym areałem uprawy oraz intensyfikacją produkcji wzrasta zagrożenie kukurydzy ze strony agrofagów. Jednym z najważniejszych szkodników kukurydzy uprawianej w Polsce - obok ploniarki zbożówki - jest omacnica prosowianka.

Możliwość jej rozprzestrzeniania uwarunkowana jest przebiegiem warunków meteorologicznych, zwłaszcza termicznych oraz podatnością uprawianych mieszańców.

W warunkach Polski omacnica prosowianka daje dwa pokolenia w ciągu roku. Jej szkodliwość jest duża i warunkowana stanem rozwojowym atakowanych roślin, rodzajem uszkodzeń oraz terminem żerowania gąsienic. Dorosłe gąsienice o długości około 20 mm zimują w pędach obumarłych resztek pożniwnych.

Wiosną przędzą kokon i przepoczwarzają się. Okres lotów motyli jest bardzo długi, rozpoczyna się w końcu czerwca i trwa do połowy sierpnia. Intensywność lotów motyli omacnicy prosowianki oraz ich rozwój uzależnione są od przebiegu pogody. Samice rozpoczynają składanie jaj, jeżeli temperatura powietrza jest wyższa niż 12oC. Motyle składają je nocą na dolnej powierzchni środkowych i górnych liści, rzadziej na pędach kukurydzy. Wylęgłe gąsienice żerują w kątach liści oraz pomiędzy kolbą a łodygą. Później zaczynają wgryzać się do łodyg oraz rozwijających się kolb.

Gąsienice, żerując w łodygach, wygryzają chodniki (kanały), żywiąc się rdzeniem (fot. 1). W miejscach żerowania łodygi stopniowo przebarwiają się, przyjmując barwę jaśniejszą do popielatej.

Powyżej miejsca żerowania gąsienic następuje stopniowe zasychanie łodygi kukurydzy.

Gąsienice żerujące na wiesze uszkadzają również kwiaty oraz powodują łamanie się wiech. Objawy tego żerowania dobrze są widoczne pod koniec sierpnia, w postaci trocin wyrzucanych razem z odchodami na zewnątrz poprzez wygryzione otwory. Konsekwencją tego przedwczesnego zasychania łodyg jest ich łamanie się (fot. 2). Żerujące gąsienice wewnątrz łodygi kukurydzy powodują jej osłabienie, nadmierną utratę wody oraz zahamowanie spływu produktów asymilacji z liści do kolb.

Zmniejsza się również powierzchnia asymilacyjna liści, powodująca ograniczenie procesu fotosyntezy. Należy jednocześnie pamiętać, iż przyrost masy roślin wynika z różnicy pomiędzy masą asymilatów wytworzonych w procesie fotosyntezy, a ich częścią zużytą w procesie oddychania. Dalsze skutki żerowania gąsienic to gorsze wypełnienie kolby, spadek masy tysiąca ziaren, a w konsekwencji uzyskanie niższego plonu.