Barszcz Sosnowskiego jest rośliną zielną, byliną o grubej, głęboko bruzdowanej łodydze, o średnicy do 12 cm. Łodyga ma 3-6 międzywęźli, rozgałęzia się na szczycie, a wewnątrz jest pusta. Roślin w naszych warunkach osiąga od 3,5 do ponad 4 m wysokości. Ma silny korzeń palowy mogący sięgać do głębokości 2 m, oraz duże, podzielone liście, o średnicy od 1 do 1,5 m. Kwiatostan tworzą olbrzymie baldachy o średnicy ponad 50 cm, złożone z kilkudziesięciu mniejszych baldaszków, posiadające często do 20 tys. kwiatów. Owocem jest rozłupka, rozpadająca się po dojrzeniu na dwie płaskie niełupki koloru oliwkowego. Jedna roślina potrafi wykształcić do 40 tys. nasion.

Miejscem naturalnego występowania Heracleum sosnowskyi jest centralny i wschodni rejon Kaukazu oraz północnowschodnia Anatolia w Turcji. Do Europy został sprowadzony jako roślina ozdobna już w XIX wieku. Od tamtej pory rozprzestrzenił się na rozległych obszarach Europy środkowej i wschodniej, gdzie jest rośliną inwazyjną. W Rosji (dawne ZSRR) H. sosnowskyi został wprowadzony do uprawy w 1947 roku, jako pasza dla bydła ze względu na wysoki poziom plonowania oraz wysoką zawartość białka i węglowodanów. W następnych latach zaczęto uprawiać ten gatunek w Krajach Bałtyckich (Litwa, Łotwa i Estonia), oraz na Białorusi i Ukrainie.

W Polsce H. sosnowskyi po raz pierwszy pojawił się w 1958 r. (sprowadzony do ogrodu roślin leczniczych Akademii Medycznej we Wrocławiu, jako nowa roślina paszowa podarowana dla bratniego narodu przez naukowców z Leningradzkiego Wszechzwiązkowego Instytutu Uprawy Roślin), a kilka lat później rozpoczęto jego uprawę w gospodarstwach rolniczych. Próby żywienia bydła kiszonką z barszczu, prowadzone w latach 60 - 70 XX w. w Państwowych Gospodarstwach Rolnych nie powiodły się ze względu na niechęć zwierząt do nowej paszy oraz jej niebezpieczne oddziaływania na przewód pokarmowy. Pod koniec lat 70 XX w. zaczęto wycofywać się z tych upraw, jednak było już za późno, ponieważ doszło do rozprzestrzenienia się roślin poza pola uprawne. W krótkim czasie H. sosnowskyi opanował tereny dookoła gospodarstw rolnych i w sposób niekontrolowany migrował na tereny ruderalne wzdłuż dróg, torów klejowych i cieków wodnych. Zagroził nawet równowadze ekologicznej parków narodowych.