Jesień nie sprzyjała dotrzymaniu zalecanych terminów siewu ozimin jak i wegetacji. w tym pszenicy ozimej. Konsekwencja tego jest wejście ich w przerwę wegetacyjna we wczesnych fazach wzrostu i rozwoju. Niejednokrotnie pszenica ozima zatrzymała się na fazie 2-3 liści.

Co prawda gatunek ten krzewi się także wiosną, ale wydłużający się dzień i rosnące średnie temperatury dobowe sprawiają, że rośliny szybko kończą tę fazę rozwojową i zaczyna się okres strzelania w źdźbło. W efekcie liczba kłosów na m2 jest zdecydowanie niższa od optymalnej, co bezpośrednio rzutuje na wysokość plonu ziarna.

Chcąc przeciwdziałać niekorzystnemu przebiegowi wypadków, wczesna wiosną niezbędne jest wykonanie dwóch uzupełniających się zabiegów tj. zasilenia roślin wysoką dawką azotu w formie łatwo przyswajalnej (NO3), oraz opryskanie ich regulatorem wzrostu opartym o chlorek chloromekwatu (CCC).

Prac tych nie należy przeprowadzać bezpośrednio po sobie. Jak od lat zalecamy, nawóz azotowy należy rozsiać u zarania wiosny, na zmrożaną nocami glebę. Dostarczony w tym momencie azot pobudzi rośliny do wzrostu i go zdynamizuje. Natomiast najwcześniejszy możliwy termin zastosowania CCC, to okres pełni krzewienia (faza BBCH 25–27) czyli od momentu wytworzenia przez rośliny co najmniej 5. liści. Zastosowany w tym momencie chlorek chloromekwatu zmusi rośliny do wydłużenia okresu pozostawania w fazie krzewienia i wydania kolejnych źdźbeł kłosonośnych. Aby zabieg był skuteczny, powinien zostać przeprowadzony przy temperaturze co najmniej 7-8 st. C, jednak za optymalną przyjmuje się 12 st. C. Wyższą skuteczność zabiegu można uzyskać stosując retardant w dawkach dzielonych. Gdy warunki w momencie I aplikacji są niesprzyjające (niska temperatura) należy zastosować 1/3 całości zalecanej dawki, a po upływie tygodnia pozostałe 2/3 dawki. Gdy jest ciepło postępujemy odwrotnie.

Grupa preparatów opartych o CCC i zarejestrowanych do stosowania w pszenicy ozimej jest stosunkowo duża. Po zapoznaniu się z ich etykietami-instrukcjami stosowania okazuje się jednak, że nieliczne mają rejestrację upoważniającą do aplikacji w fazie krzewienia pszenicy. Dominują środki przewidziane do stosowania w klasycznym terminie tj. na początku fazy strzelania w źdźbło (BBCH 30-31). W instrukcjach stosowania podane są też zakresy dawek w jakich można je aplikować. Niższe zalecane są dla odmian mniej podatnych na wyleganie, a wyższe dla odmian z większą.

Podobał się artykuł? Podziel się!