Rośliny łubinu włączone w płodozmian poprawiają właściwości gleb, działają na nie fitomelioracyjnie. Nasiona łubinu, zwłaszcza żółtego są wartościową wysokobiałkową paszą dla zwierząt. Są bowiem bogate w białko jednak w odniesieniu do innych strączkowych jest to białko zawierające proporcjonalnie mniej lizyny. Łubiny zawierają też więcej wapnia, magnezu i siarki niż inne strączkowe. Kolejną zaletą łubinu żółtego są małe wymagania glebowe, udaje się na glebach luźniejszych i piaszczystych. Łubin wąskolistny wymaga nieco lepszych gleb, ale cechuje się szybszym dojrzewaniem i wyższym plonowaniem niż łubin żółty, ponadto ma mniejszą wrażliwość na antraknozę (sprawca: Colletotrichum lupini) - najgroźniejszą chorobę wśród łubinów. Głównie ta cecha decyduje o większej popularności uprawy łubinu wąskolistnego nad łubinem żółtym i białym. Łubin biały ma najwyższą wrażliwość na porażenie tą chorobą.

Duży wpływ na prawidłowy rozwój roślin ma przebieg pogody w okresie wegetacji, która w głównej mierze determinują wzrost i plonowanie, przy czym łubin jest odporny na wiosenne przymrozi. W zależności od warunków klimatycznych, w jakich znajdują się uprawy łubinu obserwuje się porażenie chorobami.

Występowaniu antraknozy sprzyjają wysoka wilgotność powietrza i wysoka temperatura. Najlepszą dla rozwoju patogena jest temperatura powyżej 25°C i wilgotność powietrza powyżej 90 proc. Ważny jest przebieg warunków pogodowych w okresie kwitnienia łubinu, gdyż w tym czasie rośliny są najbardziej podatne na porażenie. Jeśli w tym czasie wysokim temperaturom towarzyszą opady będzie można spodziewać się objawów chorobowych. Przy suchych wiosnach nasilenie porażenia nie powinno wystąpić. Antraknozę obserwuje się zazwyczaj na początku kwitnienia i występuje placowo na plantacji. Rośliny wyglądają na zwiędnięte i zwisają do połowy kwiatostanu. Łodygi są jaśniejsze i skrócone, pojawiają się na nich plamy różowo-łososiowe z brunatnymi brzegami, które są wydłużone, epileptycznego kształtu. W tych miejscach tkanki łodyg zasychają, a rośliny łamią się. Choroba uszkadza łodygi, liście, strąki i nasiona. W miejscu plam tkanki zasychają i twardnieją powodując załamywanie się łodyg. Choroba może porażać nie tylko łodygi, ale także liście i prowadzi do zamierania tworzących się strąków. Zarodniki grzyba przenoszą się przez wiatr i przez to mogą porażać inne oddalone plantacje łubinów.