Zagrożenie ze strony patogenów glebowych jest wysokie. Są one bardzo żywotne, odznaczają się zdolnością długotrwałego pozostawania w stanie anabiozy, a część z nich potrafi przetrwać w glebie bez rośliny żywiciela, prowadząc życie saprotroficzne bądź jako polifagi rozwijając się na np. chwastach. Z powyższych względów ich potencjał inokulacyjny utrzymuje się w glebie na tym samym wysokim poziomie. Jedynie pod nieobecność rośliny gospodarza populacja nieznacznie się obniża. Wymienione czynniki powodują, że patogeny glebowe stanowią na plantacjach duże zagrożenie. Ich negatywny wpływ na wzrost i rozwój roślin znajduje swoje odbicie w wielkości i jakości uzyskiwanego plonu handlowego. W przypadku bardzo silnego porażenia przez patogeny glebowe może dojść do całkowitego zamierania roślin na plantacji. Okresy, w których są one szczególnie narażone na zniszczenie, to: fazy kiełkowania i wschodów oraz początkowy okres wzrostu.

Do chorób zbóż, których źródło znajduje się w glebie lub na jej powierzchni, należą:

  • fuzaryjna zgorzel podstawy źdźbła i korzeni;
  • łamliwość źdźbła zbóż;
  • ostra plamistość oczkowa;
  • zgorzel podstawy źdźbła;
  • zgorzel podstawy źdźbła i korzeni.

W glebie może jednocześnie znajdować się grzybnia i zarodniki kilku patogenów, powodujących choroby podstawy źdźbła i korzeni. Ich sprawcy porażają...

Cały artykuł w najnowszym lipcowym numerze miesięcznika "Farmer"

Podobał się artykuł? Podziel się!