Straty zbóż podczas zbioru mogą sięgać nawet kilkudziesięciu procent. Dlatego przy wyborze należy kierować się odpornością odmian na wyleganie, osypywanie i porastanie roślin.  Wiąże się to przeważnie z opóźnionym zbiorem.

Porastanie
Porastanie zbóż to przedwczesne kiełkowanie ziarniaków w kłosach, które przynosi znaczne straty gospodarcze spowodowane obniżeniem ilości plonów i pogorszeniem wartości technologicznej ziarna. Porośnięte ziarno nie może być wykorzystane jako materiał siewny, a w wypadku jęczmienia jest także złym surowcem dla browarnictwa. Stopień porastania zależy od przebiegu pogody w czasie dojrzewania i zbioru. Częste opady, ciepła i słoneczna pogoda sprzyją porastaniu. W Polsce straty plonu zbóż z tego powodu wynoszą 5–10 proc. ogólnej produkcji, a kiedy pogoda jest wyjątkowo niekorzystna, mogą być jeszcze większe. Na czym polega porastanie? To proces przemian biochemicznych, które zachodzą wewnątrz ziarniaka i związane są z kiełkowaniem. Nazywa się to porastaniem utajonym, potem następuje porastanie widoczne ze zmianami zachodzącymi na zewnątrz, tzn. pękanie okrywy owocowo-nasiennej i pokazania się kiełka, a później pierwszego listka i korzonków zarodkowych. Ziarniaki żyta, pszenicy i pszenżyta są zdolne do kiełkowania, gdy jeszcze znajdują się w kłosach. Ziarniaki oplewione, np. owies i jęczmień, charakteryzują się mniejszą zdolnością do porastania. Łatwiej porastają rośliny ozime niż jare, wiąże się to z długością okresu spoczynkowego, który zabezpiecza ziarno. Im okres ten jest dłuższy, tym rośliny wykazują większą odporność na porastanie. Okrywa owocowo-nasienna może stanowić fizyczną barierę dla wymiany tlenu i dwutlenku węgla między atmosferą i zarodkiem lub może być przeszkodą we wzroście korzonka. Odporność na porastanie jest cechą odmianową, warunkowaną genetycznie, ale modyfikowaną przez czynniki środowiskowe. Jak ograniczyć skutki porastania? Można to osiągnąć, hodując odmiany odporne i z niską zawartością alfa-amylazy, również przez różnorodność genetyczną krzyżowanych roślin. Jednym z pierwszych przejawów kiełkowania jest pobudzona przez gibereliny (hormony wzrostu) synteza a-amylazy zachodząca początkowo w tarczce zarodka, a później w warstwie aleuronowej. Z warstwy aleuronowej enzymy wydzielane są do bielma, gdzie zapoczątkowują rozkład skrobi. Efektywność rozkładu skrobi może być zwiększona dzięki działaniu kilku innych enzymów syntetyzowanych podczas kiełkowania, które ułatwiają a-amylazie penetrację bielma. Z badań wynika, że na porastanie bardziej podatne są odmiany ościste. Pochłaniają one o 30 proc. wody więcej, a ich porastanie jest wyższe o 40 proc. w stosunku do form bezostnych. Największy wpływ na porastanie ziarna ma nawożenie azotowe, ponieważ zbyt wysoka zawartość tego pierwiastka w glebie sprzyja wytwarzaniu alfa-amylazy i jej aktywności. Dlatego produkcja zbóż o wyższej zawartości białka wiąże się ze zmniejszeniem odporności na porastanie. Jęczmień ozimy jest dość odporny na porastanie w kłosie, dlatego ta cecha nie jest badana przez COBORU.