Skuteczność chwastobójcza herbicydów stosowanych dolistnie (po wschodach chwastów i zwykle po wschodach roślin uprawnych) w bardzo dużym stopniu zależy od ilości cieczy opryskowej zatrzymanej na powierzchni zwalczanych chwastów oraz od ilości substancji aktywnej, która wniknie do komórek i zostanie przetransportowana do miejsca działania. W praktyce z reguły tylko niewielka część zastosowanej dawki herbicydu dociera do miejsca działania. Pozostała jej ilość jest często bezpowrotnie tracona, ponieważ nie zatrzymuje się na powierzchni chwastów (odbijanie i staczanie się kropel) lub tylko częściowo przenika przez pokrytą warstwą wosku powierzchnię skórki i dalej przez ścianę i błonę komórkową.

Słabe zwilżanie

Szczególnie słabe zatrzymywanie kropel cieczy opryskowej i słabe zwilżanie powierzchni zwalczanych chwastów zachodzi, gdy ciecz opryskowa ma wysokie napięcie powierzchniowe (zbliżone do napięcia powierzchniowego wody używanej do sporządzania tej cieczy), rozpylacze opryskiwacza wytwarzają duże krople, opryskiwane chwasty mają liście wzniesione (np. chwasty trawiaste) bądź pokrywająca je warstwa wosku jest silnie wykształcona. Ilość wosku znajdującego się na powierzchni jest cechą gatunkową chwastów. Ponadto ilość ta wzrasta wraz z dojrzałością chwastów, szczególnie gdy rosną one przy dobrym nasłonecznieniu i niskiej wilgotności powietrza oraz gleby, a także podczas chłodów. Takie warunki nie sprzyjają wnikaniu większości herbicydów dolistnych przez barierę woskową do komórek roślinnych, co powoduje pogorszenie ich skuteczności chwastobójczej bądź zmusza do stosowania dużych dawek, a tym samym przyczynia się do wzrostu nakładów finansowych na odchwaszczanie.

Złe sole

Często niekorzystnym czynnikiem utrudniającym wnikanie herbicydów do chwastów jest duża ilość soli mineralnych zawartych w wodzie używanej do sporządzania cieczy opryskowej (woda twarda).

Wykaz adiuwantów