Najpowszechniej w ziarnie oznacza się trzy rodzaje mikotoksyn: DON, zearalenon i fumonizyny. Nie można jednak zapominać, iż poza Fusarium culmorum kłosy i wiechy zbóż uprawianych w różnych strefach klimatycznych poraża także Fusarium avenaceum, który wykazuje wysoką tolerancję na temperaturę i wilgotność. Dla pszenicy uprawianej w Polsce gatunek ten uznawany jest za drugi z najważniejszych po Fusarium culmorum czynnik chorobotwórczy fuzariozy kłosów. Poważną rolę w zakażaniu kłosów przez F. avenaceum odgrywają makrokonidia tworzące się na resztkach pożniwnych. Ponadto gatunek ten wytwarza na dolnych międzywęźlach źdźbła stadium doskonałe Gibberella avenacea, którego askospory także mogą zakażać kłosy, głównie za pośrednictwem prądów powietrza. W ziarnie uzyskanym z kłosów porażonych przez F. avenaceum mogą kumulować się znaczne ilości mikotoksyn, zwłaszcza moniliforminy (MON).

Zaatakowane kłosy fuzariozą częściowo lub całkowicie zamierają. Przy wysokiej wilgotności pokrywają się one białym lub różowym nalotem, na którym mogą powstawać pomarańczowe lub łososiowe skupienia zarodników. Charakterystyczne sierpowate, wielokomórkowe zarodniki konidialne grzyba widoczne są jedynie pod mikroskopem. Gatunki Fusarium wymagają różnych warunków pogodowych sprzyjających ich rozwojowi. Zawsze jeden lub dwa gatunki mogą rozwijać się w warunkach, w których zahamowaniu ulega rozwój pozostałych. Wówczas na plantacji dochodzi do dominacji gatunku Fusarium o zróżnicowanej szkodliwości, wynikającej z różnej skuteczności zwalczania poszczególnych gatunków grzyba. Do prażenia fuzariozą kłosów dochodzi przy temperaturze od 15 do 20 °C w czasie opadów lub silnego osiadania rosy i wysokiej wilgotność powietrza - to warunki idealne dla zarodników fuzariozy kłosa. Infekcja kłosów rozpoczyna się podczas kwitnienia, patogen poraża kwiatki i wnika do zarodka.