Fuzarioza kolb należy do drugiej po fuzariozie łodyg (zgnilizna korzeni i zgorzel podstawy łodygi) najważniejszej choroby kukurydzy, gdyż wpływa na jakość ziarna. Fuzarioza kolb powoduje ich łamanie i opadanie, jednak nie wpływa na znaczny spadek plonu. Potrafi natomiast całkowicie zdyskredytować zebrane ziarno do dalszego wykorzystania.

Źródłem pierwotnym infekcji są zarodniki grzyba znajdujące się w glebie oraz na resztkach pożniwnych kukurydzy. Choroba może pojawić się także na skutek wcześniejszego opanowania roślin przez zgniliznę korzeni i zgorzel podstawy łodygi, gdy grzybnia przerasta do kolb. Rozwojowi fuzariozy kolb sprzyjają lata ciepłe i wilgotne oraz uszkodzenia powodowane przez szkodniki, zwłaszcza omacnicę prosowiankę, rolnice, piętnówki i urazka kukurydzianego.

Grzyby wywołujące chorobę są odpowiedzialne za produkcję mikotoksyn - drugorzędnych metabolitów kumulowanych w ziarniakach i innych częściach roślin, które są silnymi truciznami. Porażone ziarniaki kukurydzy zawierają średnio dziesięciokrotnie wyższe ilości mikotoksyn w porównaniu do ziaren pszenicy.

Do najczęściej występujących mikotoksyn należą fumonizyny, deoksyniwalenol i zearalenon. To toksyczne związki dla ludzi i zwierząt, powodują podwyższoną wrażliwość na czynniki zakaźne, które w standardowych warunkach, bez dodatkowego działania metabolitów tych grzybów, nie wywoływałby choroby. Ponadto negatywnie wpływają na wyniki produkcyjne, reprodukcję, zdrowotność czy jakość uzyskiwanego produktu. Dla przykładu zearalenon działając na układ hormonalny u trzody chlewnej powoduje zaburzenia w płodności, z kolei deoksyniwalenol (DON) obniża łaknienie, powoduje wymioty i spadek wagi.

Stopień podatności na chorobę warunkowany jest genetycznie. Dlatego sięgając po odmianę kukurydzy warto w kryterium doboru uwzględnić podatność odmian na choroby i do siewu wybierać te, które odznaczają się najwyższą zdrowotnością (zwłaszcza, gdy przewiduje się późniejszy zbiór).