Zwalczanie słodyszka rzepakowego to stała pozycja w kosztach uprawy rzepaku zarówno ozimego, jak i jarego. Pojedynczy zabieg nie wystarcza, jest to zawsze sekwencja 3-4, a czasem nawet 5 oprysków. Presja ze strony tego szkodnika jest zróżnicowana w poszczególnych sezonach wegetacyjnych i zależy w głównej mierze od pogody. Deszcze i temperatury poniżej 11oC w okresie poprzedzającym kwitnienie rzepaku znacznie ograniczają wylot chrząszczy, a więc i ich szkodliwość. Przyjęty próg szkodliwości to 1 chrząszcz na roślinie - BBCH 50-52, oraz 3-5 chrząszczy na roślinie - BBCH 53-59. 

Do ochrony przed słodyszkiem wykorzystywanych jest kilkanaście substancji czynnych, ale należą one tylko do 3 grup chemicznych: związki fosforoorganiczne, pyretroidy i wreszcie neonikotynoidy.

Aby zapobiec wytworzeniu u tego szkodnika odporności na stosowane związki chemiczne, należy dokonywać rotacji preparatów, zmieniając je tak, aby w każdym kolejnym zabiegu miał on do czynienia ze związkiem z innej grupy chemicznej, a tym samym odznaczającym się odmiennym mechanizmem działania.

Strategia ochrony rzepaku ozimego przed słodyszkiem:

  • Pierwszy zabieg w fazie zielonego pąka - BBCH 51-54. Dobór substancji czynnej zależy od nasilenia występowania słodyszka. Przy słabym lub średnim (3-9 owadów/roślinę) zalecane jest posiłkowanie się pyretroidem.

Najskuteczniejszy w tej grupie jest w przypadku silnego ataku - 10 osobników/roślinę lub więcej, oprysk należy wykonać z wykorzystaniem insektycydu zawierającego chloropiryfos (związek fosforoorganiczny).

  • Kolejny zabieg w fazie luźnego pąka - BBCH 55-57, czyli kwiatostany na pędzie głównym i bocznych rozwinięte na pojedyncze pąki, ale nadal są zielone i oczywiście nierozwinięte.

W tym okresie polecane jest korzystanie z insektycydów zawierających skutecznie działające pyretroidy (np. tau-fluwalinat) lub acetamipryd z grupy neonikotynoidów. Jeśli konieczne są 2 zabiegi, kolejny zabieg powinien być przeprowadzony przy użyciu grupy chemicznej, która nie była zastosowana wcześniej.

Użycie chloropiryfosu w tej fazie jest dozwolone wyłącznie w przypadku masowego ataku szkodnika (ponad 15 osobników/roślinę) lub silnej odporności polowej lokalnej populacji słodyszka na pyretroidy.

  • Od fazy BBCH 58-60, czyli rzepak w żółtym pąku do chwili pojawienia się pierwszych otwartych kwiatów.

Z uwagi na konieczność ochrony zapylaczy, dozwolone jest wyłącznie stosowanie acetamiprydu lub tau-fluwalinatu.

Wyniki badań nad długością działania substancji aktywnych pyretroidów na słodyszka rzepakowego wykazały ich trujące właściwości tylko do 4. dnia po oprysku. Nieco dłużej utrzymuje się działanie acetamiprydu. Najdłużej w doświadczeniach działał chloropiryfos.

W miarę zadowalająca śmiertelność słodyszka rzepakowego utrzymywała się w przypadku tej substancji aktywnej do 6. dnia po zabiegu chemicznym.