Zagadnienie uodparniania się chwastów praktycznie zagościło na co dzień w problematyce ochrony roślin. Na szczęście to niekorzystne zjawisko na terenie naszego kraju nie ma charakteru masowego. Niemniej jednak, od czasu do czasu napływają informacje o nieskuteczności herbicydów, chociaż należy stwierdzić, że od takiego spostrzeżenia do stwierdzenia faktu uodpornienia wiedzie długa droga.

Niniejszy temat w aspekcie wprowadzonych integrowanych metod ochrony stał się bardziej popularny. Zapobieganie temu zjawisku, ewentualnie eliminowanie go, to jedno z podstawowych zaleceń tej metody.

Problem ogólnie jest trudny. Nie ma jednoznacznych możliwości szybkiego określenia roślin uodpornionych, a jeżeli już dany plantator przekona się, że zjawisko to występuje na jego plantacji, jedyną poradą, jaką uzyskuje, jest informacja o konieczności stosowania herbicydów o innym mechanizmie działania niż dotąd lub stosowanie mieszanin o różnych mechanizmach. Pojęcie "mechanizm działania" często pojawia się na szkoleniach, w artykułach popularnych, a nawet popularnonaukowych tylko jako pojęcie ogólne. Brak informacji z tego zakresu uniemożliwia skuteczne przeciwdziałanie. Jak można zmienić mechanizm działania, skoro nie jest się zbytnio zorientowanym, jaki wcześniej był zastosowany i okazał się nieskuteczny?

Spróbujmy w prosty sposób zacząć uporządkowywać informacje. Aktualnie najbardziej rozpowszechnioną grupą chemiczną w ramach rozpatrywania zjawiska odporności są inhibitory syntezy aminokwasów. W literaturze bardzo często są opisywane pod jeszcze bardziej skomplikowanymi nazwami: inhibitory syntazy acetylomleczanowej, w skrócie ALS, lub inhibitory syntazy kwasu acetylohydroksyksylowego, w skrócie AHAS. Mówiąc jak najprościej, dotyczy to substancji czynnych powodujących zahamowanie biosyntezy aminokwasów: izoleucyny, leucyny oraz waliny. Bezpośrednim miejscem działania tych związków jest enzym ALS, który katalizuje reakcję łączenia pirogronianu z aldehydem octowym, w wyniku czego powstaje 2-acetylomleczan, biorący udział w dalszych etapach syntezy wolnych aminokwasów. Herbicydy należące do tej grupy blokują działanie enzymu i już w pierwszym etapie ograniczają syntezę aminokwasów o łańcuchach rozgałęzionych, wpływając w ten sposób na podziały komórkowe w tkankach merystematycznych roślin. Wynikiem tego jest silne zahamowanie wzrostu korzeni oraz części nadziemnych i w efekcie obumieranie roślin.

Najpopularniejszą grupą chemiczną są związki sulfonylomocznikowe, do których należą: amidosulfuron, chlorosulfuron, foramsulfuron, jodosulfuron metylosodowy, mezosulfuron metylowy, nikosulfuron, rimsulfuron, tifensulfuron, triasulfuron, tribenuron metylowy, triflusulfuron, tritosulfuron i inne.