Na jednej z plantacji buraka cukrowego, w okolicach Kutna, praktycznie na każdej roślinie przebywa przynajmniej jedna muchówka z rodziny leniowatych. Na tej plantacji obserwowane są przerzedzenia siewek, które mogą być wynikiem wcześniejszego żerowania larw tego szkodnika. 

Larwy leniowatych zimują w glebie, zwykle próchnicznej, organicznej lub świeżo po oborniku. Wiosną przez pewien okres żerują na resztkach organicznych lub młodych korzonkach roślin. Największą szkodliwością odznaczają się larwy tuż przed przepoczwarzeniem. W buraku cukrowym najczęściej nagryzienia występują na korzeniu i hypokotylu. Mocno uszkodzone siewki zamierają.

Szkodniki przepoczwarczają się w glebie. Dorosłe muchówki wylatują w maju, często po ich wylocie można na powierzchni gleby obserwować niewielkie otwory. Przez kilka dni owady przebywają na roślinach w miejscu przepoczwarczenia. Podczas wylotów może ich być naprawdę dużo. Bez trudu można je odnaleźć na buraku cukrowym, zbożach czy rzepaku. Wraz z wylotem osobników dorosłych kończy się istotna szkodliwość leniowatych.

Następnie samice składają jaja, wybierając ponownie gleby zasobne w substancje organiczną. Larwy, jeśli żerują na tworzących się korzeniach kiełkujących roślin, mogą powodować ich zamieranie. Muchówka tworzy jedno pokolenie w ciągu roku.

Aktualnie brak jest zarejestrowanych środków do zwalczania leniowatych. Środki ochrony roślin stosowane w zwalczaniu szkodników glebowych, takich jak: drutowce, pędraki czy rolnice mogą ograniczać liczebność owadów. Populacje tych szkodników można także zmniejszyć poprzez osuszanie gleby, wapnowanie, częste uprawki, a także szybkie i głębokie przykrycie obornika.

 

Podobał się artykuł? Podziel się!