Było to widoczne zwłaszcza w ostatnich dwóch sezonach wegetacyjnych, gdy powierzchnia zasiewów tej rośliny przekroczyła 700 tys. ha [Michalski 2012], a w 2012 roku osiągnęła rekordowy poziom ponad miliona hektarów, w tym aż 544 tys. ha zajmowała kukurydza ziarnowa [Michalski 2013].

Niemal od samego początku uprawy na ziemiach polskich kukurydza narażona była na uszkodzenia, a nawet całkowite zniszczenie ze strony wielu organizmów szkodliwych, wśród których ważną rolę odgrywały szkodniki. Już w latach 50. XX wieku na plantacjach tej rośliny w okolicach Wrocławia stwierdzano około 20 różnych gatunków owadów [Kania 1962a,b]. W ówczesnym czasie była to dość duża liczba zwłaszcza, że roślina ta była jeszcze mało znana wśród rolników, a jej uprawa koncentrowała się głównie w południowo-zachodniej części Polski. Skład gatunkowy szkodników zmieniał się z upływem lat wraz z:

  • upowszechnianiem się uprawy kukurydzy,
  • stosowaniem licznych uproszczeń w uprawie gleby i roślin (zwłaszcza wieloletniej monokultury i systemów bezorkowych),
  • dobieraniem do uprawy odmian podatnych na szkodniki, w tym pochodzących z samoreprodukcji (pokolenia F2, F3 i więcej),
  • problemami w skutecznym zabezpieczeniu roślin przed najważniejszymi gatunkami, które wynikają z małego doboru preparatów chemicznych i biopreparatów,
  • technicznymi możliwościami ich zastosowania,
  • wpływem warunków pogodowych.

Obok znanych już od kilkudziesięciu lat gatunków zaczęły pojawiać się nowe, które dotychczas charakterystyczne były dla innych roślin uprawnych lub dziko rosnących. Niektóre z nich w ogóle nie były znane w polskiej faunie, czego przykładem jest stonka kukurydziana (Diabrotica virgifera LeConte) [Konefał, Bereś 2009].

Aktualne badania prowadzone przez Instytut Ochrony Roślin - PIB w Poznaniu informują, że w zasiewach kukurydzy występuje już ponad 50 gatunków szkodników, wśród których dominują owady. Liczba ta systematycznie się zmienia, gdyż sukcesywnie rozpoznawany jest ich skład gatunkowy. Przykładem są wciornastki, które dotychczas były słabo poznaną grupą owadów uszkadzającą kukurydzę, a które udało się ostatnio oznaczyć i przypisać do 21 gatunków, wśród których wyraźnie dominowały dwa: Frankliniella tenuicornis i Haplothrips aculeatus [Kucharczyk i in. 2010].