Obserwowane w rozwoju roślin zmiany można podzielić na trzy podstawowe grupy. Pierwsza to zahamowanie wzrostu - może objawić się nagłym efektem, a więc po krótkim okresie po zabiegu obserwujemy brak przyrostów. Innym typem zahamowania wzrostu jest skarłowacenie rośliny. Pozornie wygląda jak normalnie rozwijający się egzemplarz, jednak naprawdę jest zminiaturyzowana.

Drugi typ objawów to wszelkie formy zniekształceń. Do typowych deformacji należy skręcanie się liści - przede wszystkim ogonków liściowych lub zwijanie blaszek liściowych. Łodygi również ulegają skręceniu, staśmieniu lub popękaniu. Objawów może być o wiele więcej i mogą występować łącznie.

Trzeci rodzaj objawów to różnego rodzaju przebarwienia, często w przypadku zabiegów ochroniarskich nazywane chlorozami. Są to objawy spowodowane zakłóceniem funkcjonowania chlorofilu. W przypadku jego braku (lub rozkładu) obserwowane jest bielenie lub żółknięcie. Chlorofil może także być przekształcany w inne barwniki. Dochodzi wówczas do wyraźnego żółknięcia, brunatnienia lub wystąpienia przebarwień antocyjanowych. Wszystkie te uszkodzenia kończą się nekrozami i zamieraniem części lub całych roślin.

Przebarwienia mogą także objawić się w postaci plam. Na ogół są one okrągłe lub owalne, choć u chwastów jednoliściennych zazwyczaj są podłużne. Niezależnie od kształtu początkowego, z czasem zlewają się i stają nieregularne. Ten typ uszkodzeń przeważnie powodują środki kontaktowe (parzące).

Wszelkie typy przebarwień powodują dwa jeszcze nie przedstawione wcześniej mechanizmy działania. Są to: inhibitory syntezy pigmentów i destruktory błon komórkowych.

INHIBITORY SYNTEZY PIGMENTÓW

Ten mechanizm działania jest dość często wykorzystywany w herbicydach. Blokują syntezę karotenoidów, które chronią chlorofil przed rozkładem na świetle. Pobierane są przez korzenie i kiełki, a następnie przenoszone w ksylemie do liści. Do najbardziej popularnych z tej grupy należy chlomazon (Command i wiele innych), popularny chociażby z przebarwiania rzepaków. Pozostałe powodują podobne objawy, chociaż nie w takim nasileniu. Łatwiej je zaobserwować na wrażliwych chwastach, na których tego typu objawy są nieodwracalne i często można je określić jako pierwsze symptomy zamierania. Na roślinach uprawnych (kukurydza, rzepak, zboża) jeżeli się pojawią, to mają charakter przemijający. Substancje czynne należące do tej grupy mają różne mechanizmy działania, ale w końcowym efekcie wszystkie zakłócają przebieg syntezy karotenoidów (także nazywane inhibitorami syntezy karotenoidów). Ich widoczny efekt działania w małym stopniu przekłada się na proces uodparniania. Analizując fachową literaturę, można stwierdzić, że tej grupie herbicydów poświęca się bardzo mało miejsca pod kątem rozpatrywania ich jako substancji czynnych sprzyjających rozwojowi niekorzystnego zjawiska uodparniania się chwastów.