Preparat, o którym mowa – Mospilan 20 SP należy do chemicznej grupy neonikotynoidów –działających na centralny układ nerwowy owadów w sposób odmienny od innych grup chemicznych* (związków fosforoorganicznych, chloroorganicznych, pyretroidów, karbaminianów, fenylopirazoli), dzięki czemu odporność niektórych szkodników wyselekcjonowana przez wcześniej używane w ochronie roślin insektycydy, neonikotynoidów praktycznie nie dotyczy.

Jedną z najważniejszych, potwierdzoną badaniami zaletą tego środka jest bardzo niska toksyczność dla pszczoły miodnej, co pozwala na przeprowadzanie zabiegów chemicznych nawet podczas kwitnienia rzepaku, drzew owocowych i innych roślin stanowiących dla pszczół pożytek.

Forma użytkowa preparatu tworzy nielotny roztwór wodny substancji aktywnej, co ma duże praktyczne znaczenie, ponieważ opóźnia parowanie i pozwala na stosowanie niskich koncentracji. Acetamipryd jest związkiem chemicznym łatwo przenikającym przez okrywę ciała owadów oraz kutykulę roślin. Wiąże się z tym jego wgłębne i systemiczne działanie w roślinie, co chroni substancję aktywną przed degradacją fotochemiczną, parowaniem i zmywaniem przez deszcz. Wewnątrz rośliny preparat utrzymuje aktywność dłużej niż na powierzchni, a sumaryczne działanie na owady - kontaktowe i żołądkowe trwa, w zależności od gatunku i fazy rozwojowej rośliny, około 10 dni, co wystarcza do ograniczenia liczebności każdego żerującego na opryskanej roślinie lub w jej wnętrzu szkodnika, o ile termin zabiegu został właściwie dobrany. Przedłużone lub stałe nalatywanie szkodników na niektóre uprawy (na przykład na rzepak) lub masowy pojaw szkodnika, powodujący wielokrotne przekroczenia progu szkodliwości może wywołać jednak konieczność powtórzenia zabiegu chemicznego, co jak wiadomo dotyczy każdego insektycydu. Rozkład preparatu w glebie pod wpływem zasiedlających ją grzybów i bakterii trwa średnio 2 - 8 dni i jest uzależniona od rodzaju gleby, temperatury, wilgotności i innych parametrów.

Zjawisko odporności owadów na środki chemiczne narasta. Funkcjonuje ono u stonki ziemniaczanej, która wykształciła mechanizmy fizjologicznej (enzymatycznej) odporności na niektóre pyretroidy i związki fosforoorganiczne, a także u słodyszka rzepakowego i niektórych gatunków chowaczy – głównie na pyretroidy. Do takiej sytuacji dochodzi na skutek wieloletniej selekcji insektycydami albo wystąpienia spontanicznej mutacji.