Szkodliwość mszyc należy rozpatrywać jako bezpośrednią i pośrednią. Szkodliwość bezpośrednia polega na wysysaniu soków roślinnych, wprowadzania do roślin niekorzystnych dla jej rozwoju enzymów oraz na wydzielaniu spadzi powodując rozwój saprofitycznych grzybów. Żerowanie mszyc powoduje zawsze ubytek plonu.

NA OKU
W warunkach coraz wyższej podaży produktów rolnych i ogrodniczych na rynku coraz większą uwagę zwraca się na jakość uzyskiwanych plonów. Jako przykład można przytoczyć żerowanie mszyc na zbożach, które jako szkodniki wysysające sok roślinny, nie powodują dużych obniżek plonów to jednak jakość uzyskanego ziarna jest gorsza. Ze względu na znaczenie ekonomiczne zbóż, jak i najliczniejsze występowanie mszyc zasiedlających te uprawy, wśród których mszyca czeremchowo-zbożowa jest wyraźnym dominantem, najbardziej zaawansowane i kompleksowe badania prowadzone są właśnie nad tym szkodnikiem.

W badaniach biochemicznych prowadzonych w Instytucie Ochrony Roślin – Państwowym Instytucie Badawczym stwierdzono ubytki w białku ogólnym oraz ważnych aminokwasów w przypadku żerowania już 5 mszyc w jednym kłosie i na tej podstawie określono próg szkodliwości. Dalsze badania biochemiczne pozwoliły wyjaśnić przyczyny masowych wystąpień mszyc na zbożach, na których to uprawach we wcześniejszych latach nie obserwowano tego zjawiska. Stwierdzono, że istotnym czynnikiem stymulującym zasiedlanie zbóż przez mszyce jest nowoczesna agrotechnika włączająca standardowo do uprawy takie zabiegi jak np.: wysokie nawożenie – szczególnie dolistne, herbicydy, fungicydy. Mogą one wywierać dodatkowe działanie na jakość roślin żywicielskich. Obserwacje tych zjawisk prowadzono w dwóch różnych aspektach: biologicznym i biochemicznym. W biologicznym obserwowano zmiany ilościowe i jakościowe (strukturę gatunków) w zasiedlaniu roślin przez mszyce oraz zmiany rozwojowe na roślinach (długość okresu reprodukcji, płodność, szybkość osiągania dojrzałości płciowej).