Zabezpieczenie zbóż jarych przed zachwaszczeniem należy do jednych z najłatwiejszych zabiegów ochroniarskich. Mimo kilkudziesięciu kombinacji herbicydowych czas ich stosowania ograniczony jest do jednego podstawowego terminu. Wszystkie opryski wykonuje się nalistnie, już w momencie kiedy można rozpoznać siewki wschodzących chwastów. Okres stosowania herbicydów nalistnych zamknięty jest w fazach od 2 liści (BBCH 12) do fazy liścia flagowego (BBCH 37), chociaż żaden z preparatów tak szerokiego czasowo zakresu stosowania nie posiada.
Podobnie jak w zbożach ozimych, najwięcej możliwości odchwaszczania posiada pszenica, z kolei odwrotnie jak w ozimych program ten jest równie szeroki (a w niektórych przypadkach bardziej obszerny niż dla pszenicy) dla jęczmienia jarego. Pszenżyto jare zajmuje miejsce pośrednie, a owies posiada najmniej możliwości odchwaszczania lecz bardziej jest to związane z niepełną rejestracją niż fitotoksycznym działaniem herbicydów na ten gatunek zboża.

Najwcześniej, bo już od fazy 2 liści można stosować dwa bardzo podobne do siebie herbicydy: Factor 365 SE i Mustang 306 SE (Deresz 306 SE). Można je stosować do fazy drugiego kolanka zbóż. Jest to bardzo praktyczne, ponieważ herbicydy te potrafią zniszczyć chwasty także starsze (około 8–10 liści). Proces ich ginięcia początkowo jest niewidoczny i długotrwały. Okres od zabiegu do całkowitego zniszczenia starszych okazów może trwać nawet około jednego miesiąca, jednak mimo braku zewnętrznych objawów obumierania, chwasty te praktycznie już nie konkurują po kilkunastu do kilkudziesięciu godzinach od zabiegu. Mustang Forte 195 SE działa podobnie, lecz jego okres stosowania jest krótszy.
Największa grupa herbicydów w zbożach jarych jest stosowana od fazy trzeciego liścia (w praktyce można to uznać za początek krzewienia). W tabeli zamieszczono te preparaty, począwszy od herbicydu Mocarz 75 WG (Nokaut 75 WG), aż do Axial 100 EC.

I właśnie Axial 100 EC otwiera grupę herbicydów przeznaczonych do zwalczania owsa głuchego w zbożach jarych. Preparat ten wymaga łącznego stosowania z adiutantem Adigor 440 EC. Udział adiuwanta w cieczy opryskowej musi być trzykrotnie większy niż samego preparatu. W tym samym celu można jeszcze zastosować Grasp 400 SC. Owies głuchy można zwalczać także preparatami zawierającymi fenoksaprop-p-etyl. Pierwszym środkiem z tej grupy była Puma Uniwersal 069 EW, kolejne to Agria Fenoksaprop, Fantom i Foxtrot (wszystkie 069 EW). Ponadto eliminować owies głuchy można przy pomocy preparatów Attribut 70 WG (Attribut 70 SG) oraz Apyros 75 WG (Nylon 75 WG). Pierwszy w słabym stopniu ogranicza chwasty dwuliścienne, drugi równocześnie wykazuje dobry efekt chwastobójczy w stosunku do tej grupy. Jak do tej pory nie ma możliwości zwalczania owsa głuchego w owsie siewnym.

Pozostałe herbicydy zalecane są do zwalczania tylko chwastów dwuliściennych. Według etykiet należy je stosować od 4 liścia czyli także od początku krzewienia (trzy w pełni wykształcone liście i początek czwartego uznaje się za początek krzewienia). W grupie tej mieści się znaczna liczba herbicydów zaliczanych do regulatorów wzrostu. Wymienić tu można wszystkie Aminopieliki i Chwastoxy (i ich zagraniczne odpowiedniki). Pierwsze bazują na 2,4-D, drugie na MCPA. Są herbicydami zarówno o jednej podstawowej substancji aktywnej jak i fabryczne mieszaniny uzupełnione dikambą, dichloropropem i/lub mekopropem. Przede wszystkim zwalczają wszystkie gatunki chwastów kapustnych z samosiewami rzepaku na czele. W zależności od komponentów niszczą także inne gatunki dwulśiscienne. Pewnym wyjątkiem w tej grupie jest nowo zarejestrowany Chwastox MP 600 SL. Nie zawiera w składzie MCPA, a jedynie mekoprop. Zalecany jest tylko w mieszaninie z Chwastoxem Turbo 340 SL. Wszystkie regulatory wzrostu powinny być stosowane w temperaturze przekraczającej 8oC.

Zdecydowanych nowości do odchwaszczania zbóż jarych nie ma. Pojawiła się znaczna grupa herbicydów w ramach importu równoległego i odpowiedników herbicydów już od dawna znajdujących się na rynku. W zamieszczonej tabeli herbicydy o takich samach substancjach aktywnych nie zostały w pierwszej kolumnie oddzielone od siebie. Warto zwrócić uwagę na bardziej liczne grupy „takich samych preparatów”. Można tu wymienić kolejne odpowiedniki preparatu Grodyl 75 WG (amidosulfuron), którymi są Amido, Amidosul i Sulfan (wszystkie 75 WG). Jeszcze bardziej liczne zaopatrzenie rynku jest w tribenuron (7 preparatów), którego pierwszym przedstawicielem był Granstar 75 WG. Obok środków z importu równoległego pojawiają się formy tego preparatu produkowane w technologii SX (np. Granstar SX 50 SG). Są to środki między innymi o ulepszonej rozpuszczalności. Posiadając tą cechę, z jednej strony są bardziej skuteczne w swoim chwastobójczym działaniu, z drugiej o wiele lepiej wymywają się podczas mycia opryskiwaczy. Ta druga cecha znacznie zmniejsza procent uszkodzonych plantacji po nieprecyzyjnym (mniej dokładnym) myciu sprzętu opryskowego. Technologia ta po raz pierwszy została zaprezentowana podczas rejestracji środków Calibre i Praga oraz Granstar Ultra i Picaro (wszystkie SX 50 SG). Te dwie pary herbicydów posiadają po dwie substancje aktywne w innych proporcjach. Powoduje to, że ich zakres zwalczanych chwastów jest inny. Jest to znakomity przykład mieszanin, na podstawie których uwidacznia się fakt, że nie tylko skład substancji aktywnych, ale także ich ilości i proporcje mają bezpośredni wpływ na zakres zwalczanych chwastów.

Do mniej popularnych „nowości” należy pojawienie się nowej etykiety Lontrelu 300 SL. Z jej treści usunięto możliwość wykonywania zabiegów w zbożach. Póki ważność zachowuje jeszcze „stara” etykieta zboża można odchwaszczać tym preparatem oficjalnie.

W celu zwiększenia efektywności stosowanych herbicydów należy wskazane preparaty stosować łącznie z adiutantami. Jak już wspomniano Adigor 440 EC zawsze należy stosować w dawce trzykrotnie wyższej niż sam preparat. Atpolan 80 EC i Olbras 88 EC najczęściej zalecane są w dawce 1,5 l/ha, Silwett w dawce 0,1 l/ha, a wspomagacz Trend 90 EC należy aplikować w stężeniu 0,05% (50 ml wspomagacza na każde 100 l wody).