Na poziom plonowania w dużej mierze ma wpływ okres kwitnienia rzepaku. W tym czasie niedobór wody w glebie wpływa na przyspieszenie i skrócenie okresu kwitnienia, wskutek czego rośliny wykształcają mniej łuszczyn z mniejszą liczbą nasion. Z kolei zbyt niskie temperatury i obfite opady nie sprzyjają procesowi zapylania kwiatów, a pojawianie się owocników grzybów może skutkować wystąpieniem różnych chorób. Jedną z najgroźniejszych jest zgnilizna twardzikowa, powodowana przez grzyb Sclerotinia sclerotiorum. Jest to wszędobylski patogen wielu roślin uprawnych, ziół, krzewów i drzew owocowych. Może porażać aż 400 różnych gatunków roślin, a tak duże rozpowszechnienie wpływa na trudności w jego zwalczaniu. Grzyb ten nie jest jednak zdolny do porażenia roślin należących do rodziny Poaceae, czyli traw. Oznacza to, że zboża i kukurydza są pod t ym względem bezpieczne.

TWARDE SKLEROCJA

Nazwa choroby - zgnilizna twardzikowa pochodzi od twardych przetrwalników grzyba, najczęściej przybierających formę czarnych, kulistych tworów o średnicy kilku do kilkunastu milimetrów. Przetrwalniki, tzw. sklerocja, tworzone są przez grzyb wewnątrz porażonych łodyg rzepaku zarówno w ich górnych częściach, jak i u podstawy. Podczas zbiorów przetrwalniki mogą się znaleźć wśród nasion, a ze względu na ich kształt i kolor jest je trudno rozdzielić w procesie czyszczenia. Pozostawiona na polu słoma może stanowić źródło porażenia roślin na tym samym polu, w przyszłych sezonach. Co więcej, ze względu na duży udział rzepaku w strukturze zasiewów oraz coraz częstszą uprawę rzepaku na tym samym stanowisku, zwykle co 1-3 lata, przetrwalników grzyba S. sclerotiorum jest coraz więcej. Wiosną ze sklerocjów kiełkują owocniki stadium doskonałego, zwane apotecjami. Są to twory przypominające małe miseczki na nóżce. Apotecja mają wielkość około kilkunastu milimetrów i nawet bardzo wprawne oko profesjonalisty rzadko dostrzeże ich obecność na glebie w łanie rzepaku. Jeden owocnik może wytwarzać od kilku do kilkudziesięciu milionów zarodników, które są przenoszone wraz z wiatrem na duże odległości. Nasze kilkunastoletnie doświadczenie wskazuje, że w warunkach klimatycznych Polski termin uzyskania dojrzałości przez zarodniki tworzone w apotecjach jest zharmonizowany z okresem kwitnienia rzepaku. Zarodniki mogą osiadać na płatkach, które stanowią dla nich pierwsze źródło substancji pokarmowych. Płatki opadają i jeśli tylko spadnie choć niewielki deszcz, przyklejają się do liści.