W ostatnich latach można zaobserwować bardzo intensywne występowanie w uprawach zwłaszcza rzepaku i pszenicy - ślimaków. Ich szkodliwość uzależniona jest od warunków pogodowych, głównie od wilgotności, temperatury otoczenia, rodzaju i obfitości pokarmu oraz warunków siedliskowych. Sprzyjają im też uproszczenia w uprawie i pozostawianie resztek pożniwnych na polu.

Gatunkami, które występują w naszym kraju to: pomrowik plamisty, ślink luzytański, ślinik wielki, a także ślinik zmienny i rdzawy. Do niechemicznych metod walki ze ślimakami należy przede wszystkim szeroko pojęta prawidłowa agrotechnika, izolacja przestrzenna od innych roślin z rodziny kapustowatych, wczesny siew nasion, a także zwiększenie normy wysiewu.

Ślimaki żerują głównie nocą, a w dzień chowają się pod grudami gleby. W jaki sposób rozpoznać, że pojawiły się na plantacji? Trzeba na roślinach i glebie poszukać błyszczących śladów śluzu. Zdaniem niektórych szybko zdiagnozować problem może pomóc nam nie tylko wyłożenie żółtych naczyń, ale przynęty tzn. na folię należy wyłożyć np. plasterki ziemniaka. Jeśli przy nich znajdzie się powyżej 2-3 ślimaków, należy wykonać zabieg moluskocydami.

Z kolei próg ekonomicznej szkodliwości bezpośrednio po siewie oraz w okresie wschodów to 2-3 ślimaki średnio na pułapkę lub zniszczenie 5 proc. roślin, a w fazie 1-4 liści i w fazach późniejszych - próg to 4 lub więcej ślimaków średnio na pułapkę lub zniszczenie 10 proc. roślin w stopniu silnym lub bardzo silnym.

Najlepsze efekty zwalczania ślimaków uzyskuje się w godzinach popołudniowych lub wieczornych. W uprawach rolniczych środki do walki ze ślimakami pochodzą z grupy chemicznej pochodne aldehydu i jako substancję czynną zawierają metaldehyd. Są to np. Glanzit 06 GB w dawce 3-5 kg/ha w zbożach - po siewie do fazy trzeciego-czwartego liścia, w rzepaku - po siewie do fazy tworzenia się rozet i Snacol 05 GB w dawce 4 kg/ha - po siewie do fazy tworzenia się rozet rzepaku lub krzewienia się pszenicy.

Podobał się artykuł? Podziel się!