Triazole chronią rośliny przed atakiem groźnych patogenów wywołujących choroby takie jak: sucha zgnilizna kapustnych (foma), która jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych chorób w kraju, a także czerń krzyżowych czy szara pleśń.

Dodatkowo preparaty pochodzące z grupy triazoli działają jako regulator wzrostu. Sprzyjają rozwojowi szyjki korzeniowej: im jest na grubsza, tym lepiej, ponieważ stanowi magazyn substancji zapasowych, przez co w znacznym stopniu decyduje o przezimowaniu roślin. Ograniczają wynoszenia stożka wzrostu ponad glebę.

Do momentu wejścia w przerwą wegetacyjną rzepak powinien wytworzyć rozetę złożoną z 8-9 liści osadzonych na grubej łodydze, a szyjka korzeniowa najlepiej jak ma średnicę nie mniejszą niż 0,8cm. Ukształtowanie rozety rzepaku w takiej postaci zmniejsza prawdopodobieństwo uszkodzenia pąka wierzchołkowego nawet przy niewielkiej ilości pokrywy śnieżnej.

Samodzielne osiągnięcie takiego pokroju rzepaku jest trudne. Dodatkowo sprzyjająca tegoroczna ciepła jesień może doprowadzić do zbytniego wybujania rozety rzepaku, dlatego też potrzebna jest ingerencja rolnika przez zastosowanie środków ochrony roślin.

Przeprowadzając oprysk środkami z grupy triazoli należy pamiętać, że powinien on być przeprowadzony przy minimalnej temperaturze 10 oC. Przy niższych temperaturach preparaty nie będą wystarczająco skuteczne gdyż procesy fizjologiczne będą spowolnione.

Zalecanym terminem przeprowadzenia zabiegu jest osiągnięcie przez rośliny rzepaku 4- 8 liści.

Przykładowe preparaty triazolowe:

  • Corinth 240 EC (tebukonazol i protiokonazol),
  • Propulse 250 SE (fluopyram i protiokonazol),
  • Traper 250 EC (protiokonazol i tebukonazol),
  • Toprex 375 SC (difenokonazol i paklobutrazol),
  • Caramba 60 SL (metkonazol).
Podobał się artykuł? Podziel się!