Na kukurydzy żeruje ponad 20 gatunków szkodników, spośród których znaczenie ekonomiczne ma kilka z nich, dlatego muszą być zwalczane. Do najważniejszych zalicza się: omacnicę prosowiankę, zachodnią kukurydzianą stonkę korzeniową, ploniarkę zbożówkę, mszyce, rolnice i szkodniki glebowe: drutowce i pędraki.

Na lokalnych zasiewach występują ponadto chrząszcze: urazka kukurydzianego, pchełek ziemnych, skrzypionki zbożowej i skrzypionki błękitek, larwy: śmietki kiełkówki, ploniarki gnijki, lenia ogrodowego i łokasia garbatka, gąsienice: błędnicy butwicy, błyszczki jarzynówki i zwójki chryzantemeczki, a także wciornastki, zmieniki, ślimaki, ptaki krukowate i dzikie gołębie, zwierzyna leśna i inne. Szkodniki te zazwyczaj nie powodują dużych uszkodzeń, żerowanie ich jednak pogarsza zdrowotność plantacji, ponieważ poprzez uszkodzone tkanki wnikają do wnętrza roślin sprawcy groźnych chorób.

Aby w jak największym stopniu ograniczyć straty powodowane przez wymienione gatunki, konieczne jest poznanie ich biologii, szkodliwości, sposobów zapobiegania wystąpieniu i metod zwalczania. Podstawą jakichkolwiek działań musi być systematycznie prowadzony w ciągu całego okresu wegetacji kukurydzy monitoring występowania określonych szkodników i uszkodzeń, jakie powodują. Dopiero wtedy można odpowiednio szybko zareagować na zagrożenie.

Omacnica prosowianka

omacnica_prosowianka.jpg

Autor: P. Bereś

Opis: Omacnica prosowianka żerująca w łodydze.

To najważniejszy szkodnik kukurydzy, który występuje na obszarze dwunastu województw, a jego ekspansja przesuwa się w kierunku północnym. Odsetek roślin uszkadzanych przez gąsienice tego motyla jest zróżnicowany i wynosi od ułamka do 20 proc. na granicy zasięgu występowania szkodnika i od 20 do 80, a lokalnie nawet do 100 proc. na południu Polski.