Problem odporności chwastów pojawił się znacznie wcześniej niż chwasty odporne na glifosat i zanim jeszcze zostały wprowadzone uprawy genetycznie zmodyfikowane. W tym roku mija 20 lat odkąd prowadzone są uprawy odporne na substancję czynną glifosat, natomiast w następnym roku minie 60 lat od pierwszych doniesień o chwastach odpornych na herbicydy.

Pierwsze znane sprawozdanie dotyczące odporności chwastów na herbicydy pochodzi z 1957 r., kiedy kwiaty komeliny (Commelina diffusa) rozprzestrzeniły się na hawajskim polu z uprawą trzciny cukrowej. Commelina diffusa pomimo stosowania preparatu zwalczającego okazała się być odporna na syntetyczne auksyny herbicydu. Jeden biotyp był w stanie wytrzymać pięciokrotność normalnej dawki wykorzystywanego do zwalczania wówczas preparatu. Jeszcze w tym samym roku, dzika marchew (Daucus carota), rosnąca na poboczach dróg w Ontario w Kanadzie, okazała się także odporna na niektóre z tych samych syntetycznych auksyn stosowanych w herbicydach.

Jak informuje Amerykańskie Stowarzyszenie Nauki o Chwastach (WSSA), od tego czasu 250 gatunków chwastów rozwinęło oporność na 160 różnych substancji, które obejmują 23 mechanizmy działania z 26 znanych herbicydów. Można je znaleźć w 86 uprawach w 66 krajach, przez co odporność na herbicydy staje globalnym problemem.

Jak wskazuje WSSA trzeba zdać sobie sprawę, że odporność chwastów nie pojawiła się wraz stosowaniem glifosatu i to nie względem tej substancji jest najwięcej chwastów odpornych. Istnieje obecnie 35 gatunków chwastów opornych na inhibitor syntezy aminokwasów glifosatu, ale jest cztery razy więcej gatunków chwastów opornych na inhibitory ALS i trzy razy tyle odpornych na inhibitory fotosyntezy PS II.

Odporne chwasty mogą ewoluować, gdy system zwalczania chwastów opiera się na wielokrotnej, jednokierunkowej ochronie. Zintegrowane podejście do uprawy, wielokierunkowa ochrona, wykorzystanie różnych metod zwalczania chwastów stanowi podstawową metodę nie tylko walki z chwastami, lecz także ochrony przed uodpornieniem zwalczanych chwastów.

Weed Science Society of America jest towarzystwem naukowym non-profit, które wspiera i promuje rozwój wiedzy dotyczącej chwastów i ich wpływu na środowisko. Stowarzyszenie promuje działania badawcze, edukacyjne, pomocowe oraz współpracę między światowymi organizacjami naukowymi.

Podobał się artykuł? Podziel się!