Rdza brunatna to jedna z najgroźniejszych chorób atakujących i powszechnie występujących w uprawach tych zbóż oraz ich form jarych, jak i jęczmieniu jarym. Na plantacjach widoczne jest uredinium w postaci rdzawych, bezładnie rozrzuconych skupień na liściach i objawy te będą występować na porażonych roślinach od maja do lipca.

Rozwojowi choroby sprzyja temperatura powietrza 12-25°C, przy czym najintensywniejszy jej rozwój obserwuje się przy temperaturze 15-18°C i podwyższonej wilgotności powietrza. Z uwagi na fakt, że w tym okresie na wielu plantacjach pojawia się mączniak do walki z rdzą brunatną w pszenicy zaleca stosować się preparaty działające na mączniaka, jak i rdzę brunatną.

Sprawcą choroby Puccinia tricinia, a rozwojowi sprzyja wysokie nawożenie upraw azotem, deficyt potasu i płytka orka. W okresie wegetacji będzie występowało kilka generacji urediniospor i odgrywają one najważniejszą rolę w rozprzestrzenianiu choroby.

W końcu wegetacji, gdy liście zamierają zaczynają pojawiać się teliospory. Na dolnej stronie blaszek liściowych roślin zakażonych urediniosporami pojawiają się skupienia teliospor w postaci czarnych kreskowatych skupień przykrytych skórką. Teliospory kiełkują w czasie żniw lub bezpośrednio po nich. Następnie tworzą się zarodniki podstawkowe zakażające rośliny - żywicieli pośrednich. Na ich liściach, na górnej stronie widoczne są żółte spermogonia z czarnymi punktami, a na dolnej stronie liści ecja. Ecjospory przenoszone są przez wiatr i następuje zakażenie zboża. Rdza brunatna zimuje w postaci grzybni w stadium urediunium na oziminach, a wiosną ponownie wytwarzane są urediniospory i cykl się powtarza.