Zagwarantowanie wysokich i dobrych jakościowo plonów zbóż uzależnione jest między innymi od zastosowanej ochrony roślin w okresie wegetacji roślin. Ważnym elementem składowym tej ochrony oprócz regulacji zachwaszczenia, zwalczania chorób i szkodników jest zapobiegania zjawisku wylegania roślin. Wielkość strat plonu ziarna ściśle związana jest z terminem pojawienia się trwałego wychylenia łanu. Szacuje się, że straty ziarna mogą zawierać się w przedziale od 0 do 60 proc. Wyleganie najbardziej szkodliwe jest w okresie kłoszenia lub bezpośrednio zaraz po nim. Ponadto, w wyniku tego niekorzystnego zjawiska ulegają zwiększeniu koszty związane ze zbiorem, wydłuża się czas konieczny do jego przeprowadzenia oraz obniża się jakość ziarna. Jedną z głównych przyczyn powodujących zwiększoną podatność na trwałe wychylenie łanu jest wysokość źdźbeł. Z reguły im większa wysokość roślin, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia wylegania. Należy w tym momencie zaznaczyć, iż samo zjawisko posiada bardziej złożony charakter, gdyż oprócz wysokości roślin uzależnione jest od: gatunku zboża, budowy anatomicznej źdźbła, czynników agrotechnicznych oraz warunków atmosferycznych (intensywne opady deszczu, silny wiatr).

Zapobieganie wylegania w nowoczesnej technologii uprawy zbóż można uzyskać za pomocą kilku sposobów. W pierwszym przypadku to hodowla roślin odpornych na to niekorzystne zjawisko związane z wprowadzeniem genów karłowatości. W drugim stosowanie egzogennych związków hamujących wzrost elongacyjny zbóż polegający na blokowaniu syntezy giberelin. Ograniczenie wylegania zbóż można uzyskać za pomocą metod agrotechnicznych: obniżenie normy wysiewu, opóźnienie terminu wysiewu oraz ograniczenie wiosennego nawożenia azotowego. Jednak zastosowanie tej metody, choć z jednej strony niewątpliwie przyczynia się do zwiększenia odporności roślin na wyleganie, to z drugiej nie jest równoważne z dążeniem nowoczesnego rolnictwa do uzyskania maksymalnego plonowania zbóż.

W ochronie pszenicy ozimej przed wyleganiem stosuje się między innymi chlorek chloromekwatu - CCC oraz trineksapak etylu. Wymienione powyżej substancje czynne mogą być już zastosowane od fazy pierwszego kolanka pszenicy ozimej. Należy jednak w tym miejscu nadmienić, że chlorek chloromekwatu stosujemy w fazie 1 kolanka pszenicy, natomiast