Słodyszek na plantacjach rzepaku pojawia się co roku z mniejszym bądź większym nasileniem. Zazwyczaj wymaga przeprowadzenia 1 czasem 3 zabiegów insektycydowych. Tak częste i coroczne stosowanie insektycydów sprawia, że populacja słodyszka rzepakowego w Polsce, poddawana naciskowi selekcyjnemu wykształciła różnorodne mechanizmy obronne (mechanizmy odporności) pozwalające na przeżycie chemicznych zabiegów. Część populacji jest zwyczajnie niewrażliwa na dostępne substancje czynne.

Przeprowadzone przez naukowców z IOR PIB w Poznaniu doświadczenia monitoringowe w 2016 roku potwierdziły rosnącą odporność słodyszka rzepakowego na większość substancji z grupy perytroidów (tabela poniżej.). Tym razem naukowcy udowodnili także, że pojawiły się w populacji słodyszka osobniki odporne na tau-fluwalinat, na związek na który jak dotąd słodyszek wykazywał niski poziom odporności. Najnowsze badania mówią również o tym, że póki co w populacji słodyszka nie ma potwierdzonej odporności na acetamipryd, tiachlopryd oraz fosmet. Podobnie do lat poprzednich najwyższą wrażliwość wśród chrząszczy uzyskano na chloropiryfos oraz indoksakarb. Należy zwrócić także na ciekawe wyniki badań związane z lambda-cyhalotryną z grupy pyretoridów. W przypadku tej substancji występującej w insektycydzie w formulacji CS szkodnik wykazywał bardzo wysoką odporność, natomiast gdy substancja ta była obecna w preparacie o formulacji WG słodyszek wykazywał dużo niższy poziom odporności.

tab.png
tab.png