Ślimaki nagie są poważnymi szkodnikami roślin uprawnych. Potrafią w ciągu doby zeszkieletować liście roślin. Największe szkody wyrządzają: pomrowy (pomrów wielki, pomrów błękitny, pomrów żółtawy), pomrowiki (pomrowik plamisty) i śliniki (ślinik luzytański, ślinik wielki, ślinik zmienny). Wśród ślimaków muszlowych w uprawach często pojawiają się wstężyk ogrodowy, bursztynka pospolita, ślimak winniczek, ślimak zaroślowy.

Ochrona roślin przed ślimakami polega na stosowaniu różnych metod, które ograniczają ich liczebność. W ramach tych metod stosuje się zabiegi: profilaktyczne, uprawowe, biologiczne i chemiczne.

Zabiegi profilaktyczne polegają m.in. na osuszanie terenu w pobliżu upraw, wykaszaniu wysokiej trawy i usuwaniu chwastów. Należy pamiętać, aby nie pozostawiać resztek roślinnych w pobliżu upraw, ponieważ butwiejące stwarzają idealne warunki do bytowania i rozmnażania ślimaków. Z grządek, ogrodu i innych upraw powinniśmy usuwać wszelkie przedmioty (deski, kamienie, doniczki), które są kryjówkami dla mięczaków.

Ważne jest także systematyczne wyłapywanie ślimaków. Największą aktywność wykazują po opadach deszczu, nad ranem i pod wieczór. Szkodniki zbieramy ręcznie lub za pomocą pułapek chwytnych (czarna folia) z przynętą pod jej spodem (kawałki warzyw, kilka granulek moluskocydu). Pułapki sprawdzamy co 2-3 dni. Ślimaki niszczymy poprzez zanurzenie ich na kilka godzin w silnym roztworze solanki lub mydła, a następnie zakopujemy w ziemi.

Zabiegi uprawowe sprowadzają się do utrzymania gleby w gruzełkowatej strukturze. Częste grabienie, motyczenie, usuwanie chwastów w uprawach oraz zabiegi przed uprawowe (głęboka orka, kilkukrotne bronowanie) eliminują głównie młode osobniki i jaja, które wydobyte na powierzchnię giną lub zjadane są przez pożyteczne organizmy. W niektórych uprawach ochronę roślin przed ślimakami można połączyć z nawożeniem wapnem. Zabieg wykonujemy dwukrotnie w odstępie co godzinę, pod wieczór na suchą glebę bez roślin. Wapno niegaszone lub kainit wysiewamy w dwóch dawkach po 200 kg/ha.

Zabiegi biologiczne głównie polegają na ochronie naturalnych drapieżców ślimaków lub stworzeniu im dogodnych warunków bytowania (żywopłoty, zarośla, budki lęgowe, oczka wodne). Ślimaki są przysmakiem owadów (biegaczowate, kusakowate, larwy świetlików), żab, jaszczurek, ptaków i ssaków (ryjówka, jeż). Duże ograniczenie liczebności ślimaków można uzyskać za pomocą biopreparatu Nemaslug (30 mln/m2). Zawiera on nicienie, które po zaatakowaniu powodują śmierć ślimaka w ciągu 7-10 dni.