Zachodnia kukurydziana stonka korzeniowa (Diabrotica virgifera Le Conte) to bardzo groźny szkodnik kukurydzy mogący powodować olbrzymie straty. Na przykład na południu Węgier w roku 2003 szkodnik spowodował 90-procentową obniżkę plonu. Obecnie szkody w tym kraju są mniejsze, bo tamtejsi rolnicy stosują się do zaleceń służb fitosanitarnych.

Stonka korzeniowa pochodzi z Ameryki Północnej. Do Europy została sprowadzona w 1992 r. i od tego czasu jest notowana w większości krajów europejskich, w tym również, od sierpnia 2005 r., w Polsce.

Szkodnik wykazuje dużą zdolność rozprzestrzeniania się. Może łatwo migrować naturalnie – populacja rocznie jest w stanie zwiększyć zasięg występowania o ok. 40 km. Natomiast pojedynczy chrząszcz jest zdolny pokonać dziennie nawet 100 km. Stonka korzeniowa przenosi się także w wyniku działalności człowieka: przy udziale środków transportu, przez wymianę handlową, wraz z przemieszczaniem się ludności. Ponadto owad ten potrafi szybko zaadoptować się do warunków istniejących na nowo zasiedlonych obszarach. Wszystko to sprawia, że zasięg występowania stonki korzeniowej w Europie stale się powiększa. Jej obecność stwierdzono w Serbii, na Węgrzech, w Chorwacji, Rumunii, Bośni i Hercegowinie, we Włoszech, w Bułgarii, Słowacji, Szwajcarii, na Ukrainie, w Austrii, Czechach, we Francji, Wielkiej Brytanii, Holandii, Belgii, Słowenii i, niestety, w Polsce.

Biologia

Podstawową i preferowaną przez stonkę rośliną żywicielską jest kukurydza. Owad może żerować również na innych roślinach: z rodziny złożonych (np. nawłoć, podbiał, złocień, słonecznik), motylkowatych (np. lucerna, koniczyna, esparceta) i dyniowatych (np. ogórek, dynia, kawon), a także niektórych gatunkach traw. Jednak rozwój larw na tych roślinach jest znacznie ograniczony, w związku z czym cykl rozwojowy szkodnika z reguły zostaje całkowicie przerwany lub poważnie zakłócony.

Rocznie występuje jedno pokolenie stonki korzeniowej. Stadium zimującym są jaja owalnego kształtu, ok. 0,5 mm długości, zabarwione żółtawo, które są składane grupami w gruncie począwszy od środka lata do późnej jesieni (średnio na głębokości ok. 15 cm, jedna samica składa od 100 do 1000 jaj przez całe życie). Jaja giną w  temperaturze minus 8 st.C. Bardziej szkodliwy jest jednak dla nich niedobór wody. Larwy stonki korzeniowej w zależności od stadium rozwojowego  przyjmują długość od 1 (tuż po wylęgu) do 10–18 mm (przed przepoczwarczeniem). Ich ciałko jest stosunkowo silnie wydłużone, białokremowe z brązową głową i ciemną płytką na grzbietowej stronie końca ciała, zaopatrzone w niewielkie odnóża.