W okresie wegetacji zbóż uzyskanie wysokich plonów o dobrej jakości uzależnione jest między innymi od poziomu zastosowanej ochrony roślin uwzględniającej zwalczanie występujących na danym polu agrofagów (chwasty, choroby i szkodniki). Nie mniej ważnym czynnikiem stabilizującym plony jest ograniczenie wylegania roślin. Według licznych prac naukowych wielkość strat plonu ziarna ściśle związana jest z terminem wystąpienia trwałego wychylenia łanu i zawiera się w przedziale od 0 do 60 proc. Zjawisko wylegania roślin największe straty generuje w okresie kłoszenia lub bezpośrednio zaraz po nim. W późniejszym okresie wegetacji z reguły nie powoduje wysokich strat plonu ziarna, jednakże zawsze podwyższa nakłady związane ze zbiorem, wydłuża czas jego przeprowadzenia oraz obniża jakość ziarna. Jedną z głównych przyczyn zwiększających podatność łanu zbóż na trwałe wychylenie łanu oprócz budowy anatomicznej jest wysokość źdźbeł. W większości przypadków wraz ze wzrostem wysokości roślin zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia wylegania roślin. Warto w tym momencie zaznaczyć, iż samo zjawisko trwałego wychylenia łanu ma bardziej złożony charakter, ponieważ jest uzależnione od gatunku zboża, odmiany, agrotechniki oraz od warunków atmosferycznych (ilości oraz intensywności opadów, silnych porywów wiatru). Ograniczyć trwałe wychylenie łanu można poprzez prace hodowlane - wprowadzania genów karłowatości, agrotechnikę (niższa norma wysiewu, opóźniony termin siewu, zmniejszone nawożenie azotowe) oraz stosowanie środków egzogennych hamujących wzrost elongacyjny zbóż. W intensywnej produkcji zbóż, kładącej szczególny nacisk na uzyskaniu wysokich plonów, rolnicy mają do wyboru jedynie dwie możliwości - wysiew odmian o podwyższonej odporności na wyleganie roślin oraz zastosowanie w okresie wegetacji retardantów wzrostu. Wymienione powyżej metody agrotechniczne, choć podwyższają odporność upraw na trwałe wychylenie łanu, przyczyniają się do obniżenia plonowania zbóż.

TRINEKSAPAK ETYLU I ETEFON